ΠΡΟΣΕΥΧΗ (Πριν αρχίσει η κάθε συνάντηση)

Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν. Δόξα σοι, Χριστὲ ὁ Θεός, ἡ ἐλπὶς ἡμῶν, δόξα σοι.

Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου…


ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΦΕΤΙΝΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ & ΛΥΚΕΙΟΥ

ΑΡΑ τελικός τρόπος παρουσίασης μαθήματος:

1.ΠΡΟΒΟΛΗ ΒΙΝΤΕΟ ➔ 2.ΚΕΙΜΕΝΟ του βίντεο ➔ 3.ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΟΣ θέματος ➔ 4.ΣΥΖΗΤΗΣΗ με τους νέους ➔ 5.ΤΕΛΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Χρειάζεστε: 1. Προτζέκτορ προβολής, ή Τηλεόραση 2. Σύνδεση διαδικτύου 3. Μεγάλα ηχεία αν είναι μεγάλος ο χώρος.


Για τη νηστεία και το Σαρανταλείτουργο

[Μην παραλείπουμε να γνωστοποιούμε στα παιδιά  τα σχετικά με τη νηστεία των Χριστουγέννων]

Την 15η Νοεμβρίου κάθε χρόνο αρχίζει η νηστεία των Χριστουγέννων. Είναι γνωστή ως Μικρή Σαρακοστή για να την ξεχωρίζουμε από τη Μεγάλη Σαρακοστή που μας προετοιμάζει για τη Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα. Μας προετοιμάζει για τη δεύτερη -μετά το Πάσχα-μεγαλύτερη εορτή της Εκκλησίας, τη Σάρκωση (Ενανθρώπηση) του Θεού και Σωτήρος Ιησού Χριστού, τα Χριστούγεννα.

Πόσες μέρες διαρκεί; (…) Σαράντα, όπως φανερώνει και το όνομά της. Κατά τη μικρή Σαρακοστή τρώμε ψάρι (εκτός Τετάρτης και Παρασκευής) μέχρι τις 17 Δεκέμβρη ή τρώμε ψάρι μόνο Σάββατο και Κυριακή μέχρι τις 12 Δεκέμβρη. Δεν τρώμε κρέας, αυγά και γαλακτοκομικά.

Έχουμε ξαναπεί ότι η νηστεία κάνει καλό τόσο στο σώμα όσο και στην ψυχή.  Ο αθλητής, όταν προετοιμάζεται για τους αγώνες, πρέπει να προσέχει τη διατροφή του. Συχνά πρέπει να στερείται πολλά και μάλιστα πράγματα που του αρέσουν. Το ίδιο και ο πολεμιστής, όταν προετοιμάζεται για μια μάχη.

Και ο χριστιανός, που είναι πνευματικός αθλητής και πολεμάει ενάντια στις αρνητικές πλευρές του εαυτού του (πάθη) και ενάντια στο κακό και την αδικία που υπάρχει στον κόσμο, προσέχει επίσης τη διατροφή του. Συχνά στερείται πολλά και μάλιστα πράγματα που του αρέσουν. Αυτό δε σημαίνει ότι είναι «κακό» να τρως ή ότι «το φαγητό είναι αμαρτία», ούτε ότι ο Θεός «μας τιμωρεί» επειδή απολαμβάνουμε κάτι νόστιμο.

Οι Άγιοι Πατέρες καθιέρωσαν τις νηστείες μέσα στη χριστιανική ζωή για να βοηθήσουν στην πνευματική και ηθική καλλιέργεια των χριστιανών, την προσέγγισή τους προς το Θεό και την τελειοποίησή τους στο δρόμο της αγιότητας.

Η νηστεία είναι ένα χρήσιμο εργαλείο, μια ισχυρή βοήθεια στον πνευματικό μας αγώνα. Πρέπει όμως να συνοδεύεται από ταπείνωση, εξομολόγηση και συγχώρηση των αδελφών μας, αλλιώς δεν ωφελεί την ψυχή μας αλλά μόνο το σώμα.

ΤΟ ΙΕΡΟ ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟ

Σαρανταλείτουργο λέγεται η τέλεση της Θείας Λειτουργίας επί σαράντα συνεχείς ημέρες. Οι σαράντα αυτές λειτουργίες γίνονται υπέρ υγείας των ζώντων και ιδιαιτέρως υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων χριστιανών.

Το Σαρανταλείτουργο υπέρ ζώντων και κεκοιμημένων γίνεται συνήθως τις ημέρες της νηστείας των Χριστουγέννων από τις 15 Νοεμβρίου μέχρι την 25η Δεκεμβρίου.

Το Σαρανταλείτουργο δεν μπορεί να γίνει κατά την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, γιατί στις πένθιμες και αυστηρές ημέρες της νηστείας δεν γίνονται Λειτουργίες παρά μόνο το Σάββατο και την Κυριακή.


ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ (Κυριακή) 22 – 28 Νοεμβρίου (Σάββατο)

    • 22/11 – Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης.

    • 25/11 – Αγία Αικατερίνη.

    • 26/11 – Όσιος Στυλιανός, προστάτης των παιδιών.



ΕΚΦΩΝΗΣΗ ΒΙΝΤΕΟ | Ταφή ή Αποτέφρωση;

Καύση νεκρών. Έχει σημασία τι θα κάνουμε το σώμα μας μετά το θάνατο; Τι συμβαίνει στο σώμα μας όταν πεθαίνουμε; Η Ορθόδοξη Εκκλησία διδάσκει ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σώμα, αλλά είναι και ψυχή, ψυχοσωματική οντότητα.

Το σώμα δεν είναι κάτι ξένο από εμάς. Μάλιστα, μέσα από τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας, το σώμα μας αγιάζεται, όπως έχουμε τόσα αγιασμένα σώματα αγίων ανθρώπων. Ο Απόστολος Παύλος, μέσα στην Καινή Διαθήκη, αναφέρει ότι το σώμα του ανθρώπου είναι Ναός του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή Ναός του Θεού. Άρα, είναι κάτι πολύ σημαντικό το σώμα του ανθρώπου. Το σώμα του ανθρώπου δεν χάνει κάτι από την αξία του όταν σταματήσει η επίγεια ζωή μας.

Γιατί η Εκκλησία μας επιλέγει την ταφή;

Αρχικά, στην Παλαιά Διαθήκη, στους πρωτόπλαστους είπε ο Θεός «χους ει και εις χουν απελεύση». Δηλαδή, χώμα είσαι και στο χώμα θα καταλήξεις. Η Ορθόδοξη Εκκλησία μιμείται τη ζωή του Χριστού και κατά την παράδοση μας, ο Χριστός δεν κάηκε, παρά τάφηκε. Ο Χριστός δεν αναστήθηκε μόνο με την ψυχή Του, αλλά και με το σώμα Του, το οποίο ήταν άφθαρτο και δοξασμένο. Αυτή είναι η καρδιά της χριστιανικής πίστης. Και αφού ο Θεός ως άνθρωπος έτσι έκανε, το ίδιο κάνουμε και εμείς στην προσωπική μας ζωή. Δεν πιστεύουμε μόνο στην αθανασία της ψυχής, πιστεύουμε και στην αθανασία του σώματος μετά βέβαια, την ανάσταση των νεκρών. Η ταφή λοιπόν δεν είναι απλά μία παλιά παράδοση. Είναι η έκφραση σεβασμού του ανθρώπινου σώματος.

Γι’ αυτό άλλωστε τιμούμε και τα λείψανα των Αγίων. Αν και οι άγιοι μας είχαν επιλέξει την αποτέφρωση, εμείς δεν θα είχαμε τα Αγία Λείψανα τους, δεν θα μπορούσαμε να πάρουμε την ευλογία που έχουμε. Και που ξέρεις εσύ αν ο γνωστός σου άνθρωπος, ο φίλος σου, η μητέρα σου, ο πατέρας σου, οι συγγενείς οι φίλοι, οι υπόλοιποι που γνωρίζεις εν τέλει δεν είναι οι καινούργιοι ά γιοι; Πού ξέρεις αν αυτοί δεν αγιάσουν και αύριο με αύριο μέσω των Ιερών Λείψανων αυτών έρχεται ευλογία στους ανθρώπους. Πως πας και καταδικάζεις και τον πας και τον καις τον άλλον άνθρωπο; Η καύση των νεκρών εμποδίζει την Ανάσταση. Υπάρχουν λοιπόν άνθρωποι δεδηλωμένοι άθεοι και αντίθετοι με το πνεύμα της Εκκλησίας. Αυτοί προφανώς δεν θέλουν να ταφούν. Άλλοι επιλέγουν την αποτέφρωση για οικονομικούς λόγους.

Άλλοι επικαλούνται την προσωπική τους ελευθερία. Να επιλέξουν δηλαδή μόνοι τους αν θα ταφούν ή όχι. Η Εκκλησία σέβεται τις επιλογές του ανθρώπου. Δεν επιβάλλει με το ζόρι. Ωστόσο όμως, η Εκκλησία, έχει το δικό της σύστημα και κώδικα. Έχει τους δικούς της όρους και νόμους. Η Ορθόδοξη πίστη μας δείχνει αρχικά σεβασμό στον ανθρώπινο σώμα που είναι ναός του Αγίου Πνεύματος.

Ο θάνατος δεν αποτελεί το τέλος της ζωής του ανθρώπου. Η ταφή είναι ένας τρόπος αποχαιρετισμού του ανθρώπου μας. Το τελευταίο μας αντίο με την προσευχή μας. Με την αγαπητική μας διάθεση. Με το να τιμήσουμε και να πάμε με τιμές τον άνθρωπό μας στο μνημείο. Πηγαίνοντας στο νεκροταφείο που οι χριστιανοί το λέμε Κ οιμητήριο γιατί πράγματι δεν είναι το τέλος της ζωής ενός ανθρώπου. Ανάβοντας το καντηλάκι, ανάβοντας το κεράκι, βάζοντας το θυμίαμα. Όλα αυτά για μας είναι μια έκφραση αγάπης στον άνθρωπο μας. Στον άνθρωπο που χάσαμε.

Νιώθουμε ότι είμαστε κοντά του. Και οι προσευχές μας ακόμα. Και οι ελεημοσύνες που κάνουμε και τα τρισάγια που κάνουμε. Και η ελεημοσύνη στο όνομά του που κάνουμε. Και το πρόσφορο που δίνουμε στην Εκκλησία για το όνομά του. Όλα αυτά για μας είναι έκφραση αγάπης στον άνθρωπο που χάσαμε. Ο Χριστός δεν ήρθε να σώσει μόνο ένα μέρος του ανθρώπου π.χ. την ψυχή. Ήρθε να σώσει ολόκληρο τον άνθρωπο και την ψυχή και το σώμα. Γι’ αυτό λοιπόν όταν στο Πιστεύω λέμε προσδοκώ ανάσταση νεκρών δεν επαναλαμβάνουμε απλά μια φράση. Ομολογούμε την ελπίδα μας ότι ο θάνατος δεν έχει τον τελευταίο λόγο.


Ο Χριστός μας αναστήθηκε και εκεί είναι η ελπίδα.


ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ (Βέροια, 30 Ιανουαρίου 2025)

Για την Εκκλησία του Χριστού η επιθυμία ενός ανθρώπου να αποδοθή το σώμα του προς καύσιν μετά τον θάνατό του συνιστά την έσχατη άρνηση προς τον Χριστό, που ήλθε να αγιάση το εν ημίν συναμφότερον, το σώμα και την ψυχή μας. Ο άνθρωπος είναι ψυχοσωματικό ον, το σώμα του δεν είναι ένα απλό όχημα της ψυχής, δεν είναι ένα υλικό αντικείμενο κατώτερο από την ψυχή, όπως πρέσβευαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι· ο άνθρωπος είναι αυτό το ίδιο το έμψυχο σώμα του. Και αυτό το σώμα το τιμά η Εκκλησία, το προσκυνά εν τω Σώματι του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος και ετάφη, το προσκυνά στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, που και αυτή ετάφη, το προσκυνά εν τοις ιεροίς λειψάνοις των αγίων μαρτύρων, πατέρων και οσίων, το προσκυνά εικονιζόμενο στις αγίες εικόνες, το αγιάζει καθημερινά διά των ιερών μυστηρίων. Ο στόχος της Εκκλησίας δεν είναι να σώση την ψυχή ενός ανθρώπου, αλλά να σώση ολόκληρο τον ψυχοσωματικό άνθρωπο. Γι’ αυτό και ομολογεί περήφανα ότι «προσδοκά ανάστασιν νεκρών» και «ζωήν του μέλλοντος αιώνος» στην Βασιλεία του Θεού, όπου ο καθένας θα βλέπη ένδοξο και θα απολαμβάνη θεωμένο το σώμα του.

Κάθε χριστιανός που αφήνεται στα χέρια του Θεού, κάθε χριστιανός που ελπίζει σε Αυτόν ως Σωτήρα και τον εμπιστεύεται ως Θεό, όσο αμαρτωλός κι αν πιστεύη πως είναι, ομολογεί αυτήν την προσδοκία της αναστάσεως, σεβόμενος το ίδιο του το σώμα. Μπορεί ίσως και να το λερώνη με τα πάθη, να το ευτελίζη με ποικίλες αμαρτίες, αλλά όταν δεν παρεμβαίνη εγωιστικά με την αποτέφρωση στο έργο της φυσικής διάλυσής του μετά θάνατον, όταν αρνείται την καύση του έστω και αμαρτωλού σώματός του, όταν αποδέχεται ότι, κάποια στιγμή που θα πεθάνη, θα ταφή όπως ετάφησαν οι πρόγονοί του, ουσιαστικά κάνει μία ομολογία πίστεως· μία ομολογία πίστεως στην παράδοση της Εκκλησίας που μπορεί να μην την ακολούθησε στη ζωή του, αλλά την αποδέχεται στην έσχατη χρονικά μορφή της. Γι’ αυτό και η Εκκλησία δεν αρνείται να τον κηδεύση εκκλησιαστικά μέσα στο Ναό, να τελή τρισάγια και μνημόσυνα για την ανάπαυσή του, να μνημονεύη το όνομά του στη Θεία Λειτουργία και να προσεύχεται να είναι η μνήμη του προσώπου του αιώνια μέσα στις ακτίνες του φωτός της Βασιλείας του Χριστού.

Το σώμα κάθε χριστιανού αποτελεί κατά τον Απόστολο Παύλο «Ναό του εν ημίν Αγίου Πνεύματος», βαπτισμένο στον Μεγάλο Αγιασμό, μυρωμένο με το Άγιο Μύρο, χρισμένο με το έλαιον του Ευχελαίου, αγιασμένο με το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας, με το οποίο και προσμείχθηκε. Πως θα καταφρονήσουμε λοιπόν, αδελφοί μου, πως θα κάψουμε αυτό το σώμα, που κουβάλησε κάποτε μέσα του τον Χριστό, που ακτινοβόλησε κάποτε με την χάρη του Αγίου Πνεύματος, χωρίς η ασυνείδηση αυτή επιλογή να αποτελή όχι απλώς μία τελευταία αμαρτία, αλλά κυρίως μία ανεπίτρεπτη για χριστιανό βλασφημία; Θα πετούσαμε ποτέ στα σκουπίδια ένα ιερό Αγιοπότηρο, ένα ιερό Αρτοφόριο; Μήπως δεν είμαστε κι εμείς κινητά Αρτοφόρια χάριτος, όταν η ίδια η Θεία Χάρις ενήργησε μέσα μας;

Είναι γεγονός ότι την καύση επιλέγουν συνήθως άνθρωποι με μηδενιστική στάση ζωής, που δεν είχαν και δεν ήθελαν ποτέ να έχουν σχέση με τον Χριστό, τα ιερά μυστήρια της Εκκλησίας, τον λόγο του Ευαγγελίου και την μυστηριακή και πνευματική ζωή, άνθρωποι που σε όλη τους την ζωή δηλώνουν άθεοι, άθρησκοι, πολέμιοι η απλώς αρνητές του χριστιανισμού. Η Εκκλησία του Χριστού σέβεται την ελευθερία των πάντων, έχει όμως το αναφαίρετο δικαίωμα και μάλλον την υποχρέωση να ενημερώνη τα μέλη της, που είναι μέλη του Σώματος του Χριστού, σχετικά με τις πνευματικές συνέπειες της κάθε μίας επιλογής. Εδώ δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι η Εκκλησία, όταν αρνείται την εκκλησιαστική κηδεία, τα τρισάγια, τα μνημόσυνα και την μνημόνευση των αποτεφρωθέντων, ουσιαστικά αυτό που κάνει είναι να συμφωνεί με την επιλογή εκείνων που δεν θέλουν ούτε την προσευχή της, ούτε την σωτηρία που απορρέει από την ίδια της την υπόσταση. Λέγει ο Χριστός μας «όποιος αρνηθή Εμένα και απορρίψη τους λόγους του Ευαγγελίου μου, θα τον αρνηθώ και εγώ έμπροσθεν του Πατρός Μου». Αυτό δεν θα πρέπη να εκληφθή ως βεβαίωση αντεκδίκησης από πλευράς του Κυρίου μας, αλλά ως τεκμήριο αληθείας ότι κανέναν δεν θα σώση με το ζόρι. Γι’ αυτό και η Ορθόδοξη Εκκλησία, ως το Ένα και Αυθεντικό Σώμα του Χριστού παρατεινόμενον εις τους αιώνας, θέλοντας να είναι συνεπής στον λόγο του Κυρίου, αρνείται να κηδεύση, αρνείται δηλαδή να ψάλη την νεκρώσιμη ακολουθία σε όποιον επιλέξη την αποτέφρωση, ούτε ακόμη να τελέση ένα απλό τρισάγιο για την ανάπαυσή του. Κανέναν δεν κρατά στους σωτήριους κόλπους της με την βία. Η Εκκλησία είναι χώρος ελευθερίας, αλλά και συνέπειας προς την αλήθεια του Ευαγγελίου.

Όποιος ντρέπεται για την γη που τον φιλοξενεί, απ’ όπου προήλθε, και φοβάται την ταφή στα σπλάχνα της, όποιος συμπεριφέρεται με αλαζονεία και με τέτοια έσχατη κακότητα προς το σώμα του και βάζει πιο πάνω από την «λίαν καλή» φύση το εγωιστικό του παρεμβατικό θέλημα, για να αποδείξη τάχα ότι είναι κυρίαρχος του σώματός του κατά τον θάνατο, όποιος δεν ελπίζει στην ανάσταση του σώματός του, όποιος απορριπτει την Εκκλησία, ας αποτεφρωθή. Για την Εκκλησία θα είναι και πνευματικά νεκρός.

Ενδεχομένως κάποιοι να μεμφθούν την Εκκλησία, ίσως στα κοινωνικά δίκτυα να γραφτούν τα γνωστά ανόητα σχόλια ότι τάχα ενδιαφέρεται για τα έσοδα. Αν η Εκκλησία ενδιαφερόταν για τα έσοδα, να είστε σίγουροι ότι δεν θα ηρνείτο τις κηδείες και τα μνημόσυνα των αποτεφρωθέντων. Την Εκκλησία την ενδιαφέρει ένα πράγμα· η εν Χριστώ σωτηρία του ανθρώπου, έστω και του πλέον αμαρτωλού.

Διάπυρος προς τον Θεόν ευχέτης Ο Μητροπολίτης

† Ο Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμων

✨#4  Το Challenge του Σαββάτου | Κάνε τούμπα με άλλους 2

Παίξε – Δημιούργησε – Συνεργάσου – Κέρδισε

  1. Επιλέξτε 2 ομάδες (2 αγοριών & 2 κοριτσιών)
  2. Κάντε αυτό που δείχνει το βίντεο, κάνοντας 1 τούμπα.
  3. Βιντεοσκοπείστε τον αγώνα μέχρι το τέλος.
  4. Στη συνέχεια, μοντάρετε το βίντεο και αναγράψτε στο εξώφυλλο σε ποιο κατηχητικό ανήκετε.
  5. Το ανεβάζετε στις ομαδικές του κατηχητικού σας στο Ίνσταγκραμ.
  6. Τέλος παίρνετε την βαθμολογία σας.

ΤΡΟΠΟΣ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑΣ:  

3 μονάδες όποιος εκτελεί σωστά το παιχνίδι |  2 μονάδες όποιος εκτελεί με λάθη το παιχνίδι |  1 μονάδα όποιος το παρατάει χωρίς να το ολοκληρώσει | 0 μονάδες όποιος δεν παραδώσει βίντεο!

Στο τέλος του χρόνου η νικήτρια ομάδα (κατηχητική) θα κερδίσει μία ΔΩΡΕΑΝ εκδρομή, προσφορά του Γραφείου Νεότητας για τους νέους μας.


ΠΡΟΣΕΥΧΗ: (Μετά από κάθε συνάντηση) 

(Αν είναι δυνατόν στο ναό και όλοι μαζί γονατιστοί στον σολέα)

Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν. Δόξα σοι, Χριστὲ ὁ Θεός, ἡ ἐλπὶς ἡμῶν, δόξα σοι.

Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου…

Θεοτόκε Παρθένε χαῖρε κεχαριτωμένη Μαρία …. Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον…


(Εαν υπάρχει ιερέας και μπορεί, ας πει δυο λόγια προσωπικής προσευχής και κατόπιν ας πει τις ευχές του Αποδείπνου)


  • Εὐξώμεθα ὑπὲρ εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου. Χορός Κύριε, ἐλέησον. (Κύριε Ελέησον)
  • Ὑπὲρ τῶν εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. (Κύριε Ελέησον)
  • Ὑπὲρ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν Θεοκτίστου, καὶ πάσης τῆς ἐν Χριστῷ ἡμῶν ἀδελφότητος, (Κύριε Ελέησον)
  • Ὑπὲρ τῶν αδελφῶν ἡμῶν ἱερέων, ἱερομονάχων, ἱεροδιακόνων καὶ μοναχῶν καὶ πάσης τῆς ἐν Χριστῷ ἡμῶν ἀδελφότητος. (Κύριε Ελέησον)
  • Ὑπὲρ τοῦ εὐσεβοῦς ἡμῶν γένους καὶ πάσης ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας ἐν αὐτῷ. (Κύριε Ελέησον)
  • Ὑπὲρ τῶν ἀπολειφθέντων πατέρων καὶ ἀδελφῶν ἡμῶν. (Κύριε Ελέησον)
  • Ὑπὲρ τῶν ἐλεούντων, καὶ διακονούντων ἡμῖν. (Κύριε Ελέησον)
  • Ὑπὲρ τῶν μισούντων καὶ ἀγαπώντων ἡμᾶς. (Κύριε Ελέησον)
  • Ὑπὲρ τῶν ἐντειλαμένων ἡμῖν τοῖς ἀναξίοις, εὔχεσθαι ὑπὲρ αὐτῶν. (Κύριε Ελέησον)
  • Ὑπὲρ ἀναρρύσεως τῶν αἰχμαλώτων. (Κύριε Ελέησον)
  • Ὑπέρ τῶν ἐν θαλάσσῃ καλῶς πλεόντων. (Κύριε Ελέησον)
  • Ὑπὲρ τῶν ἐν ἀσθενείαις κατακειμένων. (Κύριε Ελέησον)
  • Εὐξώμεθα καὶ ὑπὲρ εὐφορίας τῶν καρπῶν τῆς γῆς. Καὶ ὑπὲρ πάσης ψυχῆς χριστιανῶν ὀρθοδόξων. (Κύριε Ελέησον)
  • Μακαρίσωμεν τοὺς εὐσεβεῖς Βασιλεῖς. (Αἰωνία ἡ μνήμη αὐτῶν)
  • Τοὺς ὀρθοδόξους Άρχιερεῖς. Χορός (Αἰωνία ἡ μνήμη αὐτῶν)
  • Τοὺς κτίτορας τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας ταύτης, τοὺς γονεῖς καὶ διδασκάλους ἡμῶν καὶ πάντας τοὺς προεπελθόντας πατέρας καὶ ἀδελφούς ἡμῶν, τοὺς ἐνθάδε εὐσεβῶς κειμένους καὶ τοὺς ἀπανταχοῦ ὀρθοδόξους. (Αἰωνία ἡ μνήμη αὐτῶν)
  • Εἴπωμεν καὶ ὑπὲρ ἑαυτῶν, τὸ Κύριε, ἐλέησον• Κύριε, ἐλέησον• Κύριε, ἐλέησον•

Όλοι μαζί το:

Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.