ΘΕΜΑ 28.3 Η αυτοκτονία είναι αμαρτία

Η Πασχαλινή προσευχή μας μέχρι της Αναλήψεως

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ

1. Στο τέλος του μηνός Μαΐου 23/24/5/2026 θα σταματήσει η λειτουργία των κατηχητικών συνάξεων της Μητροπόλεως μας. 

2. Παρακαλούμε όπως μας δηλώσετε σε e-mail ή μνμ πόσα τεύχη από το φετινό ενθύμιο Κόμιξ Νο6  θέλετε για να δώσετε στα παιδιά σας.

   ---

ΘΕΜΑ: Η αυτοκτονία είναι αμαρτία

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η τραγωδία στην Ηλιούπολη: Πώς τα δύο 17χρονα κορίτσια έφτασαν στην αυτοκτονία

Τι αναφέρει το σημείωμα της 17χρονης

«Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης» αναφέρει στα πρώτα λόγια της η μαθήτρια.

«Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά. Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά, που δεν θα μου δίνει λεφτά» αναφέρει.

«Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα» καταλήγει στο σημε+ίωμα που δημοσίευσε το Mega.

Στην ταράτσα από την οποία πήδηξαν στο κενό οι δύο ανήλικες βρέθηκε το σακίδιο της μιας κοπέλας, μέσα στο οποίο υπήρχε σημείωμα αυτοχειρίας της ίδιας, στο οποίο εξηγεί τους λόγους της απόφασής της.

Αυτό είναι το συγκλονιστικό το σημείωμα που άφησε πίσω της η μία 17χρονη στο οποίο περιγράφει το άγχος της για τις Πανελλήνιες, αλλά και την αγωνία της για το μέλλον.

Ο Θεός να συγχωρέσει και να αναπαύσει την ψυχή της θανούσης και να, επίσης, συγχωρέσει και βοηθήσει να επιζήσει η άλλη κοπέλα.

Ένα φαινόμενο που δυστυχώς ταλανίζει τα τελευταία χρόνια τόσο την υφήλιο ολόκληρη, το οποίο έχει ανησυχητικές διαστάσεις, είναι το φαινόμενο της αυτοκτονίας. Κατ΄ αρχή ο όρος «αυτοκτονία» σημαίνει την πράξη κατά την οποία ο ίδιος ο άνθρωπος αφαιρεί τη ζωή του. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν ψυχικές ασθένειες, όπως η μείζων καταθλιπτική διαταραχή, η διπολική διαταραχή, η σχιζοφρένια, διαταραχές προσωπικότητας, ο αλκοολισμός ή η χρήση των ναρκωτικών ουσιών.

Μετά μεγάλης θλίψεως, συνάνθρωποί μας, γείτονές μας, φίλοι μας, ακόμη και οικείοι μας, παίρνουν την παντελώς άσχημη απόφαση να θέσουν τέλος στη ζωή τους, στο πιο όμορφο και πολύτιμο δώρο που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο. Ασεβούν κυριολεκτικά προς το Θεό.

Ο Κύριος ξεκάθαρα μας δίνει την εντολή «ου φονεύσεις» και ο Απόστολος Παύλος μέσα από την Α΄ προς Κορινθίους επιστολή μας υπενθυμίζει ότι το σώμα μας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος «ναός Θεού εσμέν και το πνεύμα τού Θεού οικεί εν ημίν, ει τις τον ναόν τού Θεού φθείρει, φθερεί τούτον ο Θεός ο γαρ ναός του Θεού άγιος έστιν, οίτινες έσμεν ημείς».

Στην Αγία Γραφή μόνο δύο φορές απαντούν στο φαινόμενο της αυτοχειρίας. Η πρώτη περίπτωση αφορά τον Αχιτόφελ τον Γελμωναίο, ο οποίος ήταν σύμβουλος του Δαβίδ και καταγόταν από τη Γωλά της φυλής Ιούδα [6]. Το τέλος του ήταν να κρεμαστεί [7]. Η δεύτερη περίπτωση αφορά τον Ιούδα, τον προδότη του Κυρίου μας [8].

Με την αυστηρότητά της η Εκκλησία θέλει να προφτάσει τους ανθρώπους από την αιώνια καταστροφή. Είναι τόσο αυστηρή στο θέμα της αυτοκτονίας από καθαρό έλεος απέναντι στους ανθρώπους, όπως αναφέρει ο Άγιος Νικόλαος σε επιστολή του σχετικά με την αυτοκτονία προς μια μοναχική και άρρωστη γυναίκα.

Σύμφωνα με τον άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως τρεις είναι οι κατηγορίες των απεγνωσμένων που αυτοκτονούν: α) οι άθεοι, β) οι ολιγόπιστοι και γ) οι συναισθηματικά ασταθείς και αδύναμοι. Αυτούς κατεξοχήν τους ανθρώπους ο αρχέκακος διάβολος πολεμά με το ισχυρότερο όπλο του, την απελπισία. Τους ψιθυρίζει στο αυτί σε καιρό θλίψεως, όπως στις μέρες μας, ότι όλα τελείωσαν και δεν υπάρχει λύση για το πρόβλημά τους. Έτσι, τους οδηγεί στην αφαίρεση της ίδιας τους της ζωής.

Η αυτοκτονία είναι αμαρτία χωρίς συγχώρεση και στους δύο κόσμους. Οι αυτόχειρες δεν μπαίνουν στο βασίλειο της αθάνατης ζωής και του αιώνιου ελέους. Σύμφωνα με τον 14ο κανόνα [10] του Πατριάρχου Τιμοθέου, ο αυτόχειρας στερείται της εξοδίου ακολουθίας και του εκκλησιαστικού ενταφιασμού.

Ο Άγιος Νικόλαος επίσκοπος Αχρίδος προτρέπει αυτούς οι οποίοι παίρνουν αυτές τις αποφάσεις, προτού καν τις σκεφτούν, να εμβαθύνουν στη ψυχή τους και να συζητήσουν με το Θεό τα όποια προβλήματα μέσω της προσευχής [12].

Παρά τις όποιες δυσκολίες μπορεί να αντιμετωπίζει κάποιος, η ζωή του πρέπει να είναι ηρωική, ενθυμούμενος τα προβλήματα, τις κακουχίες και τα δεινά που πέρασαν οι τόσες χιλιάδες Άγιοι της Εκκλησίας μας. «Ότι εν πυρί δοκιμάζεται χρυσός και άνθρωποι δεκτοί εν καμίνω ταπεινώσεως »[13], λέει η Αγία Γραφή. Είναι πολυάριθμες και διαφορετικές δυσκολίες που ο Θεός επιτρέπει στους ανθρώπους, αλλά ο σκοπός όλων αυτών είναι ο εξής: με την πίκρα να θεραπεύσει τις ανθρώπινες ψυχές από την αμαρτία και να τις προετοιμάσει έτσι για την αιώνια σωτηρία. Όσο και να είναι καμιά φορά δύσκολο για σένα, θυμήσου δυο πράγματα, πρώτο ότι ο ίδιος ο ουράνιος Πατέρας σου ορίζει το μέτρο των παθών, και το δεύτερο ότι Αυτός γνωρίζει τη δύναμή σου. Εάν ποτέ σου έρθει η σκέψη για αυτοκτονία, διώξε την σαν ψιθύρισμα του σατανά, λέει ο Άγιος Νικόλαος Αχρίδος [14].

Όπως λέει και ο Άγιος Παΐσιος αυτοί που σκέφτονται να αυτοκτονήσουν, εισέρχεται ο εγωισμός στη μέση. Οι περισσότεροι που αυτοκτονούν, ακούν τον διάβολο που τους λέει αν τερματίσουν τη ζωή τους, θα γλυτώσουν από το εσωτερικό βάσανο που περνούν, και από εγωισμό και μόνο θέτουν τέρμα στη ζωή τους. 

Για παράδειγμα, κάνει κάποιος ένα παράπτωμα. Ακούστε με τι λανθασμένο τρόπο σκέφτεται. Αντί να καθίσει με ηρεμία να σκεφτεί το λάθος του, να μετανιώσει, να ταπεινωθεί και να πάει να εξομολογηθεί, αποφασίζει για να μην γίνει ρεζίλι, να αυτοκτονήσει. Άλλος γιατί το παιδί του εμφανίζει ένα πρόβλημα υγείας, απελπίζεται και αυτοκτονεί. Αυτό που μας προτρέπει ο Άγιος Παΐσιος είναι να κάνουμε πολλή προσευχή για όσους αυτοκτονούν, για να κάνη κάτι ο Καλός Θεός και γι’ αυτούς, γιατί δεν ξέρουμε πως έγινε και αυτοκτόνησαν, ούτε σε τι κατάσταση βρέθηκαν την τελευταία στιγμή. Μπορεί, την ώρα που ξεψυχούσαν, να μετάνοιωσαν, να ζήτησαν συγχώρηση από τον Θεό και να έγινε δεκτή η μετάνοιά τους, οπότε την ψυχή τους να την παρέλαβε Άγγελος Κυρίου [15].

Η αυτοκτονία είναι μια αποτρόπαια πράξη και καταδικάζεται από την Εκκλησία. Η πράξη αυτή οδηγείται από την ηθική κατάπτωση και την απόγνωση. Η Εκκλησία, όπως προανέφερα, δεν επιτρέπει να κηδεύονται οι αυτόχειρες. 

Ας συμβάλουμε όλοι, ώστε να εξαλειφθεί εντελώς το φαινόμενο της αυτοχειρίας. Αν εντοπίσουμε κάποιο συμμαθητή μας απελπισμένο και προβληματισμένο, ανεξαρτήτου δόγματος ή πολιτισμού, να τον βοηθήσουμε ή να απευθυνθούμε σε ειδικούς.

Να είμαστε άγρυπνοι φρουροί και να προσέχουμε ιδιαίτερα τους νέους συνανθρώπους μας, οι οποίοι ταλανίζονται από το πρόβλημα και τον ενθουσιασμό της εφηβείας, ενός δύσκολου περάσματος της ζωής του ανθρώπου. Με αυτά τα λόγια, εύχομαι να φωτίζει όλους ο Τριαδικός Θεός ώστε να μην οδηγούμαστε στην απελπισία και απόγνωση και παίρνουμε λανθασμένες αποφάσεις, που ίσως μας στοιχήσουν και αυτή και την αιώνια ζωή.

ΠΗΓΗ: Με μικρές προσθαφαιρέσεις δικές μας

Μοναχός π. Ραφαήλ Χ. Μισιαούλης, Θεολόγος

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ:

Μόνο με προσευχή, μετάνοια, εξομολόγηση και τακτικό εκκλησιασμό και πάντα αναφωνώντας, όπως ο δίκαιος Ιώβ, «είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον» και, όπως ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν», αυτό που βλέπει κανείς στο παρόν ως ανυπέρβλητο εμπόδιο μπορεί να γίνει το εισιτήριο της σωτηρίας του στο μέλλον.

Ας μην απελπιζόμαστε, λοιπόν, ποτέ πια! Ας ηχούν σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής μας στα αυτιά μας τα παρήγορα και λυτρωτικά λόγια του γλυκύτατου Ιησού μας: «Μέσα στον κόσμο θα έχετε θλίψεις και δοκιμασίες· αλλά να έχετε θάρρος, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο.» (Ιωαν. 16,33).

Η Ορθόδοξη Εκκλησία προσεγγίζει το θέμα της αυτοκτονίας με βαθύ πόνο, συμπόνια και προσευχή. Η ζωή θεωρείται δώρο του Θεού και ο άνθρωπος καλείται να την ζει εν Χριστώ, ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες θλίψεις.

Οι Άγιοι Πατέρες μιλούν με μεγάλη σοβαρότητα για την απόγνωση. Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει ότι η απελπισία είναι βαρύς πειρασμός που απομακρύνει τον άνθρωπο από την ελπίδα του Θεού. Όμως η Εκκλησία δεν βλέπει τον πονεμένο άνθρωπο με καταδίκη ή σκληρότητα, αλλά με έλεος και προσευχή.

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι πολλές φορές πίσω από αυτοκτονικές σκέψεις υπάρχει βαθύς ψυχικός πόνος, ασθένεια, τραύμα ή μεγάλη μοναξιά. Για αυτό η Εκκλησία δεν καλεί τον άνθρωπο να μείνει μόνος. Αν κάποιος βασανίζεται από τέτοιες σκέψεις, χρειάζεται άμεσα:

• να μιλήσει σε πνευματικό πατέρα,
• να απευθυνθεί σε ψυχολόγο ή ψυχίατρο,
• να ζητήσει βοήθεια από αγαπημένα πρόσωπα,
• να μην απομονώνεται.

Η προσευχή της Εκκλησίας είναι πάντοτε υπέρ της ζωής, της ελπίδας και της μετανοίας. Ακόμη και μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι, ο Χριστός μπορεί να φέρει φως.

Μπορεί να βοηθήσει:

• ο Ψαλμός 142 («Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου…»),
• η ευχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με»,
• η ανάγνωση του Ευαγγελίου,
• η συμμετοχή στη ζωή της Εκκλησίας και στα Μυστήρια.

Αν ρωτάτε επειδή εσείς ή κάποιος κοντινός σας περνά δύσκολα αυτή τη στιγμή, είναι σημαντικό να αναζητηθεί άμεσα ανθρώπινη και πνευματική στήριξη. Δεν είναι ντροπή να ζητήσει κανείς βοήθεια.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ μετά από κάθε συνάντηση: