Θέμα 24.3 “Πατέρα μου, συγχώρησέ τους όλους αυτούς…”

Είς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν. Δόξα σοι, Χριστὲ ὁ Θεός, ἡ ἐλπὶς ἡμῶν, δόξα σοι.

Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρών, καὶ τὰ πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν, καὶ ζωῆς χορηγός, ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν, καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλῖδος, καὶ σῶσον, Ἀγαθέ, τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ

ΘΕΜΑ: “Πατέρα μου συγχώρεσε τους όλους αυτούς…”

ΕΙΣΑΓΩΓΗ 

Φθάσαμε, παιδιά, στήν ἀρχή τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος. Θά δοῦμε στή διάρκειά της τά  συγκλονιστικότερα γεγονότα τῆς Ἱστορίας: τόν Κύριο νά καταδικάζεται, νά ὑποφέρει, νά σταυρώνεται καί  νά πεθαίνει ὡς ὁ χειρότερος κατάδικος ἐπάνω στό Σταυρό. Καί ὅλα αὐτά γιά τή σωτηρία μας. Ἄς  θυμηθοῦμε ὅμως σήμερα μία σκηνή ἀπό τό Πάθος τοῦ Κυρίου μας, ἡ ὁποία πολύ μᾶς συγκινεῖ καί μᾶς  διδάσκει… 

ΔΙΗΓΗΣΗ

Ὀχλοβοή ἐπικρατεῖ στό Γολγοθᾶ. Ὁ ξερός καί γυμνός αὐτός βράχος ἔχει πλημμυρίσει ἀπό πλῆθος  ἀνθρώπων. Ἄλλοι ἔχουν ἔρθει ἀπό περιέργεια καί ἄλλοι ἀπό φανατισμό, μέ ἔκδηλη τήν ὀργή καί τό μῖσος.  Πολλοί μέ τήν εἰρωνεία καί τήν χλεύη στίς προκλητικές ἐκφράσεις τους. Καί μερικοί ― παράμερα κάπως  αὐτοί ― μέ τόν φόβο καί τήν λύπη ἔντονα ζωγραφισμένα στά πρόσωπα. 

Σταυρώνουν ἐκεῖ τρεῖς… Ἕνας ἀπό αὐτούς εἶναι ὁ Ἰησοῦς! Ὁ… πλάνος, ὅπως Τόν χαρακτηρίζουν.  Οἱ ἀγροῖκοι Ρωμαῖοι στρατιῶτες κτυποῦν ἀλύπητα. Καμμία συγκίνηση ἤ λύπη δέν ἀγγίζει τήν καρδιά  τους. Ἕνα μόνο διακρίνουν: ὅτι Ἐκεῖνος τόν Ὁποῖο σταυρώνουν τώρα, δέν μοιάζει μέ τούς κακούργους καί  τούς ληστές, πού δείχνουν τήν τελευταία στιγμή τήν ἀντίστασή τους μέ ὕβρεις, μέ βλασφημίες καί  κατάρες… Κατάδικο σάν τόν Ἰησοῦ δέν ἀντίκρυσαν ποτέ! Οὔτε ἔχουν ἀκούσει ἀπό ἄλλους δημίους.  Τούτος, ὁ Ἰησοῦς, εἶναι σάν πρόβατο ἄκακο. Τόν περιγελοῦν οἱ δήμιοι ὡς «βασιλέα». Ὅμως, στό βάθος βάθος τῆς καρδιᾶς τους πρέπει νά Τοῦ ἀναγνωρίζουν βασιλική ἀξιοπρέπεια. 

Εἶναι πρωτοφανές καί ἐκπληκτικό. Εἶναι ἀκατανόητο γι’ αὐτούς νά στέκεται νά Τόν… σταυρώσουν. Καί νά, καρφώνουν τό πανάχραντο Σῶμα Του. Ἀνατριχιαστικό ἀκούγεται τό χτύπημα τῶν καρφιῶν… Ἀλλά  τί παράξενο…! Οὔτε βογγητό. Ἀλλ’ οὔτε καί αναστεναγμός. Κανένα παράπονο δέν βγαίνει ἀπό τό πανάγιο  στόμα τοῦ Ἰησοῦ. 

Τό πανάγιο Αἷμα Του ἀρχίζει νά τρέχει ἀπό κάθε πληγή. Οἱ δήμιοι ἑτοιμάζονται νά σηκώσουν τόν  σταυρό. Νά τόν στήσουν ὄρθιο. Κάθε καρφί καίει σάν κάρβουνο ἀναμμένο. Ἡ αἱμορραγία εἶναι  ἐξαντλητική. Ὅλο τό Σῶμα πονάει φριχτά. Ἀνυπόφορα! Καί ὁ Ἐσταυ-ρωμένος Ἰησοῦς ἀνοίγει ἐπιτέλους τό  πανάγιο στόμα Του… 

Περίεργοι οἱ γύρω Του θέλουν νά ἀκούσουν. Τί ἐπιτέλους θά πεῖ; Μέσα στούς φριχτούς πόνους του  τί θά ζητήσει; Ποιά εἶναι ἡ τελευταία ἐπιθυμία Του; 

Ἀλλά ὁ Ἰησοῦς προφέρει λόγια προσευχῆς: «Πάτερ…».  Ὤ, κάτι θέλει νά ζητήσει. Τί ἄραγε; «…ἄφες αὐτοῖς»· Πατέρα μου, συγχώρησέ τους ὅλους αὐτούς…

Αὐτούς πού μέ καρφώνουν ― τούς Ρωμαίους στρατιῶτες. Συγχώρησε καί αὐτούς πού τούς ἔδωσαν  τήν τρομερή διαταγή νά τό κάνουν… Συγχώρησε τόν Ρωμαῖο Πραίτορα καί τόν λαό τόν ἰουδαϊκό…  Συγχώρησε τούς πρωταίτιους θρησκευτικούς ἄρχοντες, τούς γραμματεῖς καί ἀρχιερεῖς… Σταυρώνουν τόν Κύριο Ἰησοῦ… Τί ἁμάρτημα μέγα καί φοβερό!  

Ὁ Κύριος λυπεῖται. Πονεῖ γιά τούς σταυρωτές Του. Πονεῖ καί λυπεῖται γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους πού  μέ τήν ἁμαρτωλή ζωή τους ἔγιναν ἀφορμή νά ἀνεβεῖ ἐπάνω στόν Σταυρό. Καί θέλει ὅλους νά τούς σώσει.  Προσεύχεται λοιπόν ὁ Ἐσταυρωμένος Ἰησοῦς, γιά νά συγκρατήσει τήν δίκαιη ὀργή τοῦ Θεοῦ Πατρός. Ζητεῖ  νά σκορπίσει ἔλεος καί ἐπιείκεια ὁ Ἐπουράνιος Πατήρ. Νά μήν τούς τιμωρήσει… 

Καί ὁ Ἐσταυρωμένος Υἱός νίκησε. Ἐκεῖ ψηλά ἀπό τόν Σταυρό θά φωνάξει θριαμβευτικά, τόν ἐπίλογο  τῆς ἀγάπης: «τετέλεσται». Θά κλείσει τό ἔργο τῆς ἀγάπης Του ἐδῶ στή γῆ, γιά νά τό συνεχίσει ἔνδοξος  Πρεσβευτής μας στόν οὐρανό. Στά δεξιά τοῦ Οὐρανίου Πατρός θά μεσιτεύει συνεχῶς: «Πάτερ, ἄφες  αὐτοῖς…».  

Ἐνθυμήσου, Πάτερ μου, τό Αἷμα πού ἔχω χύσει γι’ αὐτούς. Δεῖξε ἐπιείκεια. Δεῖξε μακροθυμία.  Περίμενε καί θά συγκινηθοῦν ἀπό τήν ἀγάπη μου. Θά μετανοήσουν καί θά ἐπιστρέψουν ταπεινωμένοι  στήν ὁλόθερμη ἀγκαλιά Σου… Ναί, «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς»… 

ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ 

Ποιός μπορεῖ νά μείνει ἀσυγκίνητος μπροστά στά Ἅγια Πάθη τοῦ Κυρίου; Συγκλο-νίζεται ἡ ψυχή μας  καθώς ἀτενίζουμε τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ νά βρίσκεται πάνω στό Σταυρό καί νά ὑποφέρει γιά χάρη μας. Ἀλλά  καί πόσο πολλά ἔχει νά πεῖ στόν καθένα μας ὁ Ἐσταυρωμένος Κύριος…! Σήμερα Τόν ἀκούσαμε νά  προφέρει λίγες λέξεις. Ποιές; (…) 

«Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς». Τρεῖς λέξεις μικρές ἀλλά μέ πολύ μεγάλο νόημα. 

1. Τί δείχνει στήν πραγματικότητα αὐτός ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ μας ἀπό τόν Σταυρό; (…) Τήν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Κυρίου πρός τούς σταυρωτές Του. Παρακαλεῖ τόν Θεό Πατέρα νά τούς  συγχωρήσει. 

2. Ποιούς συγχωρεῖ ὁ Χριστός μέ τά λόγια αὐτά; Γιά ποιούς λέει τό «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς»; (…) Γι’ αὐτούς πού Τόν σταύρωσαν: τούς Ρωμαίους στρατιῶτες πού ἐκτέλεσαν τή διαταγή, τούς Ἰουδαίους  ἄρχοντες πού τόν κατεδίκασαν σέ θάνατο, τόν Πιλάτο πού ἐπικύρωσε τήν καταδικαστική ἀπόφαση, τόν  λαό πού φώναζε «ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν» (Ἰω. ιθ’ 15), ὅλους ὅσους τόν χλεύαζαν, τόν  κατηγοροῦσαν, τόν ἐνέπαιζαν. 

3. Καί κάποιους ἄλλους ὅμως συγχωρεῖ… Εἶναι καί κάποιοι ἄλλοι πού εἶναι ὑπεύθυνοι γιά τό ὅτι ὁ  Χριστός βρίσκεται πάνω στό Σταυρό… Ξέρετε ποιοί; (…) 

Ἐμεῖς! Ὁ καθένας ἀπό μᾶς. Γιά τίς δικές μας ἁμαρτίες θυσιάζεται ὁ Χριστός πάνω στό Σταυρό. Κανονικά ἐμεῖς ἔπρεπε νά ἤμασταν στή θέση του. Ἐμεῖς εἴμαστε οἱ πραγματικοί ἔνοχοι. Πόσες ἁμαρτίες  διαπράττουμε κάθε μέρα;! Μέ τά λόγια, μέ τίς σκέψεις, μέ τίς αἰσθήσεις μας (τί βλέπουμε, τί ἀκοῦμε, τί  κάνουμε…). Προδίδουμε τόν Χριστό μέ τή ζωή μας. Κάθε ἁμαρτία μας γίνεται κι ἕνα καρφί στό Σταυρό  Του. Μᾶς περιμένει στήν ἐκκλησία κι ἐμεῖς ἀδιαφοροῦμε. Μᾶς μιλάει μέσα ἀπό τήν Ἁγία Γραφή κι ἐμεῖς  δέν Τόν ἀκοῦμε. Μᾶς καλεῖ νά μιλήσουμε μαζί Του στήν προσευχή κι ἐμεῖς τό ἀμελοῦμε.  

Καί παρ’ ὅλα αὐτά μᾶς συγχωρεῖ! Ἐκεῖ πάνω στό Σταυρό παρακαλεῖ τόν Οὐράνιο Πατέρα: «Πάτερ,  ἄφες αὐτοῖς». Συγχώρησέ τους! Ἄλλωστε γι’ αὐτό ἀνέβηκε στό Σταυρό ὁ Ἀθῶος, ὁ Ἀναμάρτητος Χριστός:  γιά νά ἀπαλλάξει ἐμᾶς ἀπό τήν ἁμαρτία. Γιά νά μᾶς χαρίσει τήν ἄφεση, τή λύτρωση, τή σωτηρία!  

4. Ὅλοι αὐτοί λοιπόν πού ὁ Κύριος προσευχήθηκε νά τούς συγχωρήσει ὁ Θεός Πατέρας, τελικά  σώθηκαν; Ἄραγε συγχωρήθηκε ἡ ἁμαρτία τους; (…) 

Σίγουρα σώθηκαν αυτοί πού μετανόησαν εἰλικρινά, ὅπως π.χ. ὁ ληστής πού πρῶτος  μετανόησε καί εἶπε τό «Μνήσθητί μου, Κύριε…» (Λουκ. κγ’ 42), ἔπειτα ὁ Ρωμαῖος ἑκατόνταρχος Λογγίνος ὁ ὁποῖος  ὁμολόγησε ὅτι «ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς ἦν οὗτος» (Ματθ. κζ’ 54), καί ὕστερα πολλοί ἄλλοι ἀπό τά πλήθη τοῦ  λαοῦ, οἱ ὁποῖοι «θεωροῦντες τὰ γενόμενα, τύπτοντες ἑαυτῶν τὰ στήθη ὑπέστρεφον» (Λουκ. κγ’ 48). Ὅταν  εἶδαν ὅσα ἔγιναν, συγκλονίστηκαν καί γύρισαν πίσω στήν πόλη κτυπώντας τά στήθη τους σέ ἔνδειξη λύπης  καί μετάνοιας. Ἀσφαλῶς πολλοί ἀπό αὐτούς θά ἄκουσαν ἀργότερα ― τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ― τόν  λόγο τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, θά μετανόησαν εἰλικρινά καί θά ἀπετέλεσαν μέλη τῆς Ἐκκλησίας τῶν  Ἱεροσολύμων. Ἀντίθετα ὁ Ἰούδας δέν μετανόησε, οὔτε οἱ Ἰουδαῖοι ἄρχοντες, οἱ ὁποῖοι κυνηγοῦσαν τόν  Ἰησοῦ ἀκόμη καί στόν τάφο…  

ΕΦΑΡΜΟΓΗ

–Ὕστερα ἀπό ὅλα αὐτά ποιά εἶναι ἡ δική μας στάση; (…) 

❖ Νά δείχνουμε εἰλικρινή μετάνοια. Ὅσες φορές μετανοημένοι καταφεύγουμε στό Μυστήριο τῆς  ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως, εἶναι σάν νά καταφεύγουμε κάτω ἀπό τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου καί νά ζητοῦμε  συγγνώμη. Τότε συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες μας. Τότε μποροῦμε κι ἐμεῖς νά ξεκινήσουμε νέο ἀγώνα κατά  τῆς ἁμαρτίας γιά νά μή γινόμαστε πάλι σταυρωτές τοῦ Χριστοῦ. 

❖ Νά αἰσθανόμαστε εὐγνωμοσύνη πρός τόν Κύριο Ἰησοῦ καί νά Τόν εὐχαριστοῦμε, διότι  ἐξακολουθεῖ καί σήμερα νά συγχωρεῖ καί τίς δικές μας ἁμαρτίες. Πόσες ἀλήθεια φορές μᾶς συγχώρησε ὁ  Κύριος! Ἀπό μαύρη πού ἦταν ἡ καρδιά μας, τήν ἔκανε λευκή, εὐωδιαστή, φωτεινή. Πόση εὐγνωμοσύνη  πρέπει νά ἔχουμε σ’ Αὐτόν!  

❖ Νά γίνουμε καί ἐμεῖς μιμητές τοῦ Κυρίου μας. Νά συγχωροῦμε κι ἐμεῖς τούς ἄλλους. Ποιούς; (…)  Ἐκείνους πού μᾶς λυποῦν, πού μᾶς βλάπτουν, πού μᾶς εἰρωνεύονται, πού… ἀδέλφια, φίλους,  συγγενεῖς, ἐχθρούς. Ἐκεῖνος πού κρατεῖ μίσος καί ἐχθρεύεται καί μνησικακεῖ, ἔχει στενή, μικρή καρδιά,  ὄχι χριστιανική. Ἐκεῖνος πού εἶναι πρόθυμος νά συγχωρεῖ, μοιάζει μέ τόν Ἐσταυρωμένο Κύριο Ἰησοῦ, ὁ  Ὁποῖος συγχώρησε πάνω στό Σταυρό ὅλους τούς σταυρωτές Του.  

ΕΠΙΛΟΓΟΣ 

Ὅλους βεβαίως μᾶς συγκίνησαν αὐτά πού θυμηθήκαμε. Καί ἔπρεπε! Δέν εἶναι ἄλλωστε μικρῆς  σημασίας γεγονότα. Ὁ σκοπός ὅμως δέν εἶναι νά μᾶς συγκινήσουν ἁπλῶς. Ὁ Χριστός δέν θυσιάστηκε γιά  νά συγκινούμαστε καί νά δακρύζουμε μερικές φορές τό χρόνο. Ὁ ἀπόστολος Πέτρος τό τονίζει αὐτό  ξεκάθαρα: «Χριστὸς ἔπαθεν ὑπὲρ ὑμῶν, ὑμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμόν, ἵνα ἐπακολουθήσητε τοῖς  ἴχνεσιν αὐτοῦ» (Α’ Πέτρ. β’ 21), πού σημαίνει ὅτι ὁ Χριστός ὑπέφερε τά Ἅγια Πάθη γιά χάρη μας καί μᾶς  ἄφησε παράδειγμα ὥστε νά ἀκολουθήσουμε τά ἴχνη Του. 

Δέν φτάνει λοιπόν ἁπλῶς αὐτή τήν ἑβδομάδα νά παρακολουθήσουμε μέ εὐλάβεια τά Πάθη Του,  πρέπει νά δοῦμε πῶς θά βαδίσουμε στά ἴχνη Του. Νά συγχωροῦμε λοιπόν κι ἐμεῖς. Καί συγχρόνως νά  παρακαλοῦμε τόν Θεό, τόν Οὐράνιο Πατέρα, νά συγχωρεῖ κι Ἐκεῖνος αὐτούς πού μᾶς φταῖνε. Νά συγχωρεῖ  κι ἐμᾶς. Νά ἐμπνέει σέ ὅλους μας μετάνοια καί νά μᾶς ἀξιώνει νά προσερχόμαστε στήν ὁλάνοιχτη καί  ὁλόθερμη ἀγκαλιά Του μέ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς μας καί ταπείνωση. 

“Πατέρα μου, συγχώρησέ τους όλους αυτούς…”

Πατέρα μας συγχώρησε και όλους εμάς που σε σταυρώνουμε με τις αμαρτίες μας

ΠΡΟΣΕΥΧΗ: (Μετά από κάθε συνάντηση) 

Όλα τα παιδιά μαζί με τον κατηχητή, γονατισμένοι μπροστά από το εικόνισμα του Χριστού στο ιερό τέμπλο θα εκφωνήσουμε την προσευχή του Αγίου Εφραίμ, λέγοντας στο τέλος όλοι μαζί το “Δι’ εὐχῶν…”

«Κύριε καί Δέσποτα τῆς ζωῆς μου, πνεῦμα ἀργίας, περιεργίας,  πνεῦμα φιλαρχίας καί ἀργολογίας μή μοι δῷς. Πνεῦμα δέ σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, ὑπομονής καί ἀγάπης  χάρισαί μοι τῷ σῷ δούλῳ. Ναί, Κύριε Βασιλεῦ, δώρησαί μοι τοῦ ὁράν τά ἐμά πταίσματα, καί μή κατακρίνειν τόν ἀδελφόν μου, ὅτι εὐλογητός εἶ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν».