Θέμα 24.1.2 Ιησού μου, Σταυρώθηκες για μένα … 

Είς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν. Δόξα σοι, Χριστὲ ὁ Θεός, ἡ ἐλπὶς ἡμῶν, δόξα σοι.

Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρών, καὶ τὰ πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν, καὶ ζωῆς χορηγός, ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν, καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλῖδος, καὶ σῶσον, Ἀγαθέ, τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ

Θέμα: Ιησού μου, Σταυρώθηκες για μένα …

(Σκοπός: Νά συγκινήσει τίς καρδιές τῶν παιδιῶν ἡ μέχρι θυσίας ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μας γιά τή λύτρωσή μας.  Νά δοθεῖ ἁπλά κατά τό δυνατόν τό νόημα τῆς Θυσίας Του καί ποιά πρέπει νά εἶναι ἡ δική μας ἀνταπόκριση σ᾿ αὐτήν.) 

Α´. Eἰσαγωγή

Ἀκοῦμε καί λέμε, παιδιά πώς ὁ Χριστός εἶναι ὁ Λυτρωτής μας!… Μᾶς λύτρωσε!… Τί  σημαίνει ὅμως Λυτρωτής; Λύτρωση; Τό σκεφθήκαμε; 

Προέρχεται, βέβαια, ἀπό τή λέξη λύτρο καί λύτρα, πού θά πεῖ: πληρώνω μεγάλα  ποσά, γιά νά ἐξαγοράσω καί νά ἀπελευθερώσω κάποιον ἀπό ληστές, καταδίκη, θάνατο!  Λυτρωτής, λοιπόν, εἶναι ἐκεῖνος πού πληρώνει καί ἐξαγοράζει. Λύτρωση – ἡ  ἀπελευθέρωση, ἡ σωτηρία! Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί λέμε Λυτρωτή μας τόν Χριστό. Γιατί; 

Διότι μᾶς ἐξαγόρασε, ὄχι ἁπλῶς ἀπό κάποια πρόσκαιρη αἰχμαλωσία, ἀλλά ἀπό τήν  αἰώνια σκλαβιά τῆς ἁμαρτίας, τοῦ διαβόλου καί τοῦ θανάτου! Ἀσύγκριτη ἐξαγορά! Καί  τί ἔδωσε γιά λύτρα; Τό πολυτιμότερο ἀνάμεσα στά πιό πολύτιμα! Πιό πολύτιμο καί  ἀκριβό δέν ὑπάρχει! Τό θεϊκό πανάγιο Αἷμα Του!… ᾿Επάνω στόν Σταυρό τοῦ Γολγοθᾶ!…  Δέν ὑπῆρχε ἀπ᾿ αὐτό πιό φριχτό μαρτύριο πόνου, ντροπῆς κι αἰσχύνης! Ξύλο κατάρας τό  ἔλεγαν καί «ἐπικατάρατον» ἐκεῖνον πού σταύρωναν! 

Β´. Διήγηση: 

Βρισκόμαστε στίς τελευταῖες μέρες τῆς ἐπίγειας ζωῆς τοῦ Κυρίου μας. Ἐκεῖνες τίς μέρες οἱ ᾿Ιουδαῖοι γιόρταζαν τήν πιό μεγάλη γιορτή τους, τό ἑβραϊκό  Πάσχα. 

Τό δεῖπνο μέ τούς Μαθητές Του ἔχει τελειώσει. Ἦταν τό τελευταῖο δεῖπνο μαζί τους!  Τό «Δεῖπνο τό Μυστικό»! Τώρα νά Τος μαζί μέ τούς ἕντεκα στόν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ!  Οἱ ὧρες τοῦ Κυρίου στή Γεθσημανῆ… Πόσο μαρτυρικές εἶναι! Εἶναι ἡ ἀρχή τοῦ  φριχτοῦ Πάθους! Πιό κεῖ Τόν παραστέκουν οἱ τρεῖς Μαθητές. Πέτρος, Ἰάκωβος καί  Ἰωάννης. Τούς ἔχει ζητήσει νά ἀγρυπνήσουν μαζί Του. Πέφτει στά γόνατα. Τό θεῖο του  πρόσωπο ἀκουμπᾶ στό χῶμα! Μπροστά Του βλέπει τόν φριχτό Σταυρό! Εἶναι  φορτωμένος τίς ἁμαρτίες ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἀπό τόν Ἀδάμ μέχρι τόν τελευταῖο πού  θά γεννηθεῖ στή γῆ! Καί πῶς νά τίς σηκώσει ὅλες ἐπάνω Του ὁ καθαρότατος καί  ἀναμάρτητος;!  

–Οὐράνιε Πατέρα μου, ἄν εἶναι δυνατόν, ἄς περάσει ἀπό μένα τοῦτο τό ποτήρι (τοῦ  Πάθους) χωρίς νά τό πιῶ! ῞Ομως, νά μή γίνει αὐτό πού θέλω ἐγώ, ἀλλ᾿ αὐτό πού θέλεις  Ἐσύ…  

Σηκώθηκε ὁ Κύριος. Καί νά! Ἀπό μακριά ἡ ὀχλοβοή καί τ᾿ ἀναμμένα δαδιά! ῎Ερχονται νά Τόν συλλάβουν μέ μαχαίρια καί ξύλα! Μπροστά ὁ ᾿Ιούδας, ὁ ὁποῖος μέ  προδοτικό φίλημα παραδίδει τόν Διδάσκαλό του…  Τρεῖς δίκες ἄδικες καί παράνομες ἀκολούθησαν. Στόν ῎Αννα, στόν Καϊάφα, στόν  Πιλάτο!Ὁ Κύριος εἶναι μόνος στά χέρια τῶν βασανιστῶν Του. Οἱ Μαθητές σκόρπισαν  φοβισμένοι! Ὁ Κύριος τώρα ἔχει ὁδηγηθεῖ στόν Πιλάτο. Πῶς κατάφεραν οἱ Ἀρχιερεῖς νά  φανατίσουν καί νά συγκεντρώσουν τόσο πλῆθος μπροστά στό «Πραιτώριο»  (Διοικητήριο)! Μανιασμένα ξεφωνίζουν: 

–«Σταυρωθήτω»! Εἶναι ἐπαναστάτης! Λέει ὅτι εἶναι Βασιλιάς! Ἐμποδίζει νά  πληρώνουμε φόρους στόν Καίσαρα. 

Ὁ Πιλάτος, ὅμως, θαυμάζει τόν Κύριο γιά τίς ἀπαντήσεις Του. Δέν βρίσκει σ᾿ Αὐτόν  αἰτία καταδίκης. Διακρίνει ὅτι ἀπό φθόνο θέλουν νά Τόν θανατώσουν. Σύμφωνα μέ  ἔθιμο, μποροῦσε νά τούς ἐλευθερώσει τό Πάσχα ἕναν κατάδικο, ὅποιον ἤθελαν. Τούς  ρωτᾶ: 

–Ποιόν θέλετε νά σᾶς ἀφήσω ἐλεύθερο; Τόν Βαραββᾶ (πού τόν ἤξεραν ὅτι ἦταν  μεγάλος κακοῦργος) ἤ «Ἰησοῦν τόν λεγόμενον Χριστόν»;  

Ποιός θά τό πίστευε; ! 

–Τόν Βαραββᾶ, τόν Βαραββᾶ! ξεφωνίζουν τά πλήθη. 

–Καί τόν Χριστό; 

–«Σταύρωσον, σταύρωσον αὐτόν»!… 

Καί τότε ἐλευθέρωσε γιά χάρη τους τόν κακοῦργο Βαραββᾶ καί τούς παρέδωσε τόν  Εὐεργέτη τους νά Τόν σταυρώσουν, ὅπως ἤθελαν!… Τώρα Τόν φτύνουν στό πρόσωπο! Τοῦ παίρνουν τό καλάμι, πού Τοῦ ἔδωσαν  κοροϊδευτικά γιά βασιλικό σκῆπτρο, καί Τόν χτυποῦν στό κεφάλι. Γονατίζουν μπροστά  Του καί Τόν χλευάζουν: 

–«Χαῖρε ὁ βασιλεύς τῶν ᾿Ιουδαίων»!  

Κι ἀφοῦ ξέβρασαν ἐπάνω Του ὅλη τήν ἀσέβεια καί βαρβαρότητά τους, Τοῦ  φόρτωσαν τόν ὀγκώδη καί βαρύ σταυρό, γιά νά τόν ἀνεβάσει στόν Γολγοθᾶ! Ὀδυνηρή  πορεία! Ὁ σταυρός ὑπερβολικά βαρύς γιά τό καταπληγωμένο, εὐαίσθητο σῶμα τοῦ  Κυρίου μας. Ἐπιδεινώνει τίς πληγές Του! Ἐκεῖνος σκυφτός τόν ἀνεβάζει! Πορεία  ἐξευτελιστική! Τά γόνατά Του λυγίζουν. Οἱ δυνάμεις Του σβήνουν!… Οἱ στρατιῶτες  φοβοῦνται μήν πεθάνει στόν δρόμο!… Κανείς δέν πλησίαζε νά βοηθήσει. (Ὁ σταυρός  ἐθεωρεῖτο μολυσμένος). Ὥσπου νά, ὁ Σίμων ὁ Κυρηναῖος! Τόν ἀγγαρεύουν. ῎Ω, τί τιμή  στόν Σίμωνα ν᾿ ἀνακουφίσει τόν Κύριο σηκώνοντας τόν βαρύ σταυρό Του! 

Καί τώρα ἐπάνω στόν Γολγοθᾶ! Τό ἅγιο Σῶμα Του κρέμεται ἀπό τίς πληγές τῶν καρφιῶν! Ὁ πυρετός ἀνεβαίνει στά ὕψη! Κατακαίει τά σπλάχνα, ἐνῶ γύρω Του  συνεχίζονται οἱ ἐμπαιγμοί καί ἡ κοροϊδία!… Ὁ Κύριός μας τά ὑπομένει ὅλα σιωπηλός!  Δέν παραπονεῖται. Δέν διαμαρτύρεται γιά τήν ἀδικία, τήν ἀχαριστία, τήν κακότητα!…  Ἀντίθετα! Προσεύχεται γιά τούς σταυρωτές Του! ῎Ω θεϊκό μεγαλεῖο! 

–«Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι». 

Μέ πόση ἀγάπη δέχεται τή μετάνοια καί ὁμολογία τοῦ ἑνός ἀπό τούς δύο  συσταυρωθέντες ληστές!… 

–«Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου»!

–«Σήμερον μετ᾿ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ»!… 

Πόσο σεβασμό, ἐνδιαφέρον καί ἀγάπη δείχνει στήν Παναγία Μητέρα Του, πού μέ  δριμύτατο πόνο Τόν παραστέκει κάτω ἀπό τόν Σταυρό! Ἀναθέτει τή φροντίδα Της στόν  ἀγαπημένο Του Μαθητή Ἰωάννη, πού στέκει δίπλα Της. Τοῦ Τή δίνει «Μητέρα»!  –«…Ἴδε ὁ υἱός σου»! «…Ἰδού ἡ μήτηρ σου…»! 

Ἡ ὥρα περνᾶ. Τό μαρτύριο τοῦ Χριστοῦ μας ἐπί τοῦ Σταυροῦ συνεχίζεται. Καί τότε  ἀκούγεται ἡ φωνή Του:  

–«Διψῶ»!  

Καί Τοῦ δίνουν μ᾿ ἕνα σφουγγάρι ξύδι καί χολή (πού εἶναι πικρή)! Δέν τά δέχεται. Κι  ὅμως διψᾶ. Τόν καίει ὅμως κι ἄλλη δίψα. Δίψα γιά τή δική μας ἀγάπη! Γιά τή δική μας  λατρεία! Αἰσθάνεται μόνος! Μέ τήν κάθε εἴδους ἁμαρτία, τόν κάθε εἴδους πόνο, νά τά  σηκώνει ἀπάνω στό πάναγνο, τό πανάγιο Σῶμα Του! Θυσιάζεται γιά ὅλους! Πληρώνει  γιά ὅλους! Τό θεϊκό Του Αἷμα χύνεται γιά ὅλους καί γιά καθένα ἀπό μᾶς χωριστά!  Πάσχει ὁ Θεός τῆς ἀγάπης! Μονομαχεῖ μέ τόν διάβολο καί τόν θάνατο! 

–«Ἠλί Ἠλί, λαμᾶ σαβαχθανί;»… Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί μέ ἐγκατέλειψες; Ἡ πιό βαριά στιγμή τῆς πάλης καί τοῦ μαρτυρίου Του! 

–Ἀφῆστε νά δοῦμε ἄν θά ἔρθει ὁ Ἠλίας νά Τόν σώσει! εἶπαν μερικοί.  Τόσο κατάλαβαν τό νόημα τῶν λόγων Του! 

Οἱ σταυρωτές Του γύρω Του οὐρλιάζουν! Ἄν εἶσαι Υἱός τοῦ Θεοῦ, κατέβα ἀπό τόν σταυρό! Οἱ στρατιῶτες μοιράζονται τά ἱμάτιά του, τά ἐξωτερικά του ἐνδύματα! Γιά τόν χιτώνα Του  ρίχνουν κλῆρο! 

Καί τί φοβερό! Ἐνῶ ὁ ἄνθρωπος, τό λογικό πλάσμα, τό τιμημένο ἀπό τόν Δημιουργό Του μέ τή θεία εἰκόνα Του, Τόν σταυρώνει, ἡ φύση διαμαρτύρεται! Ὁ ἥλιος μαζεύει τίς  ἀκτίνες του. Σκοτάδι γίνεται ἀπό τίς 12 τό μεσημέρι σ᾿ ὅλη τή γῆ, ὥς τίς 3 τό ἀπόγευμα!  Σεισμός μέγας! Σχίζεται τό βαρύ παραπέτασμα τοῦ Ναοῦ! Ἀνοίγουν τάφοι!  

Οἱ προφητεῖες γιά τό Πάθος ἔχουν πραγματοποιηθεῖ. Τό ἔργο Του γιά τή σωτηρία  τοῦ κόσμου (κοσμοσωτήριο ἔργο) τό ἔχει τελειώσει καί τό ὁλοκλήρωσε μέ τρόπο τέλειο…  Ἔχει φτάσει ἡ κορυφαία στιγμή τῆς θυσίας Του! Ὥρα νά παραδώσει στόν Πατέρα τό  πνεῦμα Του!… 

–«Τετέλεσται» φωνάζει μέ δυνατή φωνή. 

Ὁ θάνατος δέν τολμᾶ νά Τόν πλησιάσει, δέν ἔχει καμία ἐξουσία πάνω Του. Γι᾿ αὐτό ὁ  Κύριος γέρνει τή θεϊκή κεφαλή καί μόνος Του παραδίδει τό πνεῦμα… Εἶναι ὁ Νικητής!  Νίκησε μιά γιά πάντα καί γιά ὅλους μας τούς τρεῖς φοβερούς ἐχθρούς τοῦ ἀνθρώπου: τήν ἁμαρτία, τόν θάνατο καί τόν διάβολο! Μᾶς ἔλυσε ἀπό τά τρομακτικά δεσμά τους!…  Πλήρωσε λύτρο ἀτίμητο τό πανάγιο Αἷμα Του!… Ὁ Ρωμαῖος ἑκατόνταρχος καί οἱ ἄλλοι  γύρω του τρομάζουν! 

–«Ἀληθῶς Θεοῦ υἱός ἦν οὗτος», ὁμολογοῦν!  

Πολλοί χτυποῦν τά στήθη τους μεταμελημένοι! Οἱ Ἰουδαῖοι βιάζονταν νά κατεβάσουν τά σώματα τῶν σταυρωμένων, ἐπειδή ξημέρωνε τό Σάββατο τοῦ Πάσχα.  Ζητοῦν ἄδεια νά σπάσουν τά σκέλη τους, γιά νά συντομεύσουν τόν θάνατό τους. Ὁ Ἰησοῦς, ὅμως, εἶχε ἤδη πεθάνει καί δέν τοῦ ἔσπασαν τά σκέλη (γιά νά πραγματοποιηθεῖ  καί αὐτή ἡ προφητεία). Μόνο ἕνας στρατιώτης, γιά νά βεβαιωθοῦν, τρύπησε μέ λόγχη τή θεϊκή Του πλευρά, καί ἀμέσως ἔτρεξε «αἷμα καί ὕδωρ»! Πηγή ζωῆς, νά καθαρίζει καί νά  τρέφει αἰώνια τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων!

Γ´. Ἐπεξεργασία – Ἐφαρμογή: 

Μιλήσαμε γιά τή λυτρωτική Θυσία τοῦ Κυρίου μας. Τά ἅγια Πάθη καί τή Σταύρωσή  Του! Ἡ ψυχή μας γεμίζει ἀπό εὐγνωμοσύνη! Συμπάσχει μαζί Του καί δάκρυα θερμῆς  ἀγάπης τήν πλημμυρίζουν! Γιά νά δοῦμε ὅμως: 

– Γιά ποιόν λόγο θυσιάστηκε ὁ Κύριος καί Θεός μας; 

❖ Γιά νά νικήσει τόν αἰώνιο ἐχθρό τῆς σωτηρίας μας, τόν διάβολο. 

❖ Νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας. 

❖ Νά καταργήσει τόν θάνατο καί νά μᾶς χαρίσει τήν ἀθανασία! 

Μιά μάχη τῆς θείας ἀγάπης ἐπάνω στόν Σταυρό μέ τρεῖς μεγάλες νίκες! Στό «Σύμβολο τῆς πίστεως», ὁμολογοῦμε τόν Κύριό μας ᾿Ιησοῦ Χριστό «…σταυρω θέντα τε ὑπέρ ἡμῶν ἐπί Ποντίου Πιλάτου, καί παθόντα, καί ταφέντα» (πού σταυρώθηκε  δηλαδή, στά χρόνια πού ἡγεμόνας στήν Ἰουδαία ἦταν ὁ Πόντιος Πιλάτος, καί ὑπέστη  μαρτυρικό θάνατο καί ἐτάφη).  

– Τό «ὑπέρ ἡμῶν» πού λέμε στό Σύμβολο, τί σημαίνει; 

Σημαίνει ὅτι σταυρώθηκε καί ἐτάφη γιά μᾶς! Δηλαδή, ἐνῶ ἔπρεπε ἐμεῖς νά  θυσιαστοῦμε, θυσιάστηκε Ἐκεῖνος! Μᾶς ἔσβησε τίς ἁμαρτίες! Μᾶς χάρισε τή σωτηρία,  τήν αἰώνια ζωή καί χαρά! Μᾶς ἔκανε παιδιά τοῦ οὐρανίου Πατέρα καί κληρονόμους τῆς  οὐράνιας Βασιλείας Του! Αὐτή ἡ θεϊκή ἀγάπη, αὐτή ἡ σωτήρια θυσία, κάτι ἀπαιτεῖ καί  ἀπό μᾶς…  

– Ποιά πρέπει νά εἶναι ἡ στάση μας μπροστά στόν Ἐσταυρωμένο Κύριό μας; Νά σταθοῦμε μέ εὐγνωμοσύνη, ἀφοσίωση καί ἀγάπη μπροστά στόν Ἐσταυρωμένο  Σωτήρα μας. Νά νιώσουμε ὅτι καί γιά τόν καθένα ἀπό μᾶς ἔχυσε τό πανάγιο Αἷμα Του!  Ἐκεῖ μπροστά στόν Σταυρό Του νά γονατίσουμε μέ μετάνοια γιά ὅποια πράξη ἤ σκέψη  μας Τόν ἔχει λυπήσει. Μέ δάκρυα λατρείας καί ἀγάπης νά ἀσπαστοῦμε τίς θεῖες πληγές!  Μετά ἀπ᾿ ὅσα εἴπαμε ἄς ὁμολογήσουμε στό σύνθημά μας μιά μεγάλη ἀλήθεια: 

ΠΗΓΗ: https://synathlountes.agonistes.gr/ | Ἀρχιμ. Γεωργίου Δημοπούλου, «Τά Πάθη τά σεπτά», ἐκδ. «Ὁ Σωτήρ»)  

Ἰησοῦ μου, σταυρώθηκες γιά μένα!

ΠΡΟΣΕΥΧΗ: (Μετά από κάθε συνάντηση) 

Όλα τα παιδιά μαζί με τον κατηχητή, γονατισμένοι μπροστά από το εικόνισμα του Χριστού στο ιερό τέμπλο θα εκφωνήσουμε την προσευχή του Αγίου Εφραίμ, λέγοντας στο τέλος όλοι μαζί το “Δι’ εὐχῶν…”

«Κύριε καί Δέσποτα τῆς ζωῆς μου, πνεῦμα ἀργίας, περιεργίας,  πνεῦμα φιλαρχίας καί ἀργολογίας μή μοι δῷς. Πνεῦμα δέ σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, ὑπομονής καί ἀγάπης  χάρισαί μοι τῷ σῷ δούλῳ. Ναί, Κύριε Βασιλεῦ, δώρησαί μοι τοῦ ὁράν τά ἐμά πταίσματα, καί μή κατακρίνειν τόν ἀδελφόν μου, ὅτι εὐλογητός εἶ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν».