Θέμα 23.1.2.3 Τα σεπτά Πάθη του Κυρίου

Είς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν. Δόξα σοι, Χριστὲ ὁ Θεός, ἡ ἐλπὶς ἡμῶν, δόξα σοι.

Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρών, καὶ τὰ πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν, καὶ ζωῆς χορηγός, ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν, καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλῖδος, καὶ σῶσον, Ἀγαθέ, τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ

Κατάμεστο το Θέατρο Άμφισσας στη λαμπρή εορταστική εκδήλωση της 25ης Μαρτίου

Με λαμπρότητα και εθνική συγκίνηση πραγματοποιήθηκε η εορταστική εκδήλωση της Ιεράς Μητροπόλεως Φωκίδος για τη «Διπλή Εορτή της 25ης Μαρτίου» στην Άμφισσα.

Σε μια ατμόσφαιρα γεμάτη «Ελλάδα και λιβάνι», πραγματοποιήθηκε με απόλυτη επιτυχία την Κυριακή, 22 Μαρτίου 2026, η εορταστική εκδήλωση της Ιεράς Μητροπόλεως Φωκίδος με κεντρικό θέμα τη διπλή εορτή της 25ης Μαρτίου. Το Πνευματικό Κέντρο Άμφισσας υποδέχθηκε ξεπέρασαν τα 400 άτομα, τα οποία προσήλθαν για να τιμήσουν την εθνική παλιγγενεσία και τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο Υφυπουργός Δικαιοσύνης κ. Ιωάννης Μπούγας, ο Αντιπεριφερειάρχης Φωκίδας κ. Γεώργιος Δελμούζος, η διευθύντρια Πρωτοβάθμιας κ. Αμαλία Παπαϊωάννου, ο Στρατηγός κ. Δημήτριος Γλυμής, ο Αντιδήμαρχος Δελφών Δ.Ε. Γραβιάς κ.Ιωάννης Μανανάς, καθώς και άλλοι εκπρόσωποι των τοπικών αρχών και φορέων. Την εκδήλωση άνοιξε ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως, ο οποίος μέσα από τα συγκηνιτικά λόγια του, έδωσε το στίγμα της βραδιάς: «Κάθε ηλικιωμένος που φεύγει από την καρέκλα της Εκκλησίας, την αφήνει άδεια. Πρέπει να μαθαίνουμε στους νέους ότι οι πρόγονοί μας πάλεψαν πρώτα για του Χριστού την Πίστη την Αγία και έπειτα για της Πατρίδος την ελευθερία, ώστε να παραμείνει η σπίθα ζωντανή».

Την παρουσίαση ανέλαβε ο Πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως μας Αρχιμ. Νεκτάριος Μουλατσιώτης…(περισσότερα)

Α΄ διήγηση

Βαριά γίνεται η καρδιά μας από τη θλίψη αυτές τις μέρες, παιδιά μου. Και από τα μάτια των χριστιανών όλου του κόσμου τρέχουν δάκρυα. Η Εκκλησία μας ζει τη Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών του Κυρίου. Ο Χριστός δεν είναι μόνο Εκείνος που δίδαξε, που θαυματούργησε, που σκόρπισε δροσιά και χαρά στις καρδιές. Είναι και Εκείνος που έπαθε για τις αμαρτίες μας, για να μας σώσει. Ελάτε λοιπόν να ζήσουμε και πάλι μέσα στην ιερή αυτή ατμόσφαιρα των ημερών εκείνων.

Με πόνο και βαθύ σεβασμό ελάτε να Τον παρακολουθήσουμε, ενώ πάσχει και βαδίζει προς τον Σταυρό, λουσμένος από τον ιδρώτα της αγωνίας και από το αίμα των Αγίων Πληγών Του.

Ο Μυστικός Δείπνος είχε μόλις τελειώσει. Νύχτα βαθιά σκέπαζε την Ιερουσαλήμ, μα νύχτα με το φεγγάρι σχεδόν ολόγιομο. Ο Ιούδας, αφού ο σατανάς μπήκε μέσα στην ψυχή του, έφυγε βιαστικά. Δεν μπορούσε ίσως να υποφέρει πια το γεμάτο αγάπη βλέμμα του Κυρίου. Είχε ακούσει πως μετά το Δείπνο θα πήγαιναν στον κήπο της Γεθσημανή. Ήταν λοιπόν ευκαιρία να παραδώσει τον Διδάσκαλο και να εισπράξει τα τριάντα αργύρια που του είχαν υποσχεθεί οι άρχοντες των Ιουδαίων.

Πραγματικά! Ο Κύριος με τους έντεκα μαθητές Του κατέβηκε από το ανώγειο του Μυστικού Δείπνου και πήγε στον κήπο της Γεθσημανή. Η νυχτωμένη ανοιξιάτικη φύση γέμιζε την ατμόσφαιρα με μοσχοβολιές. Όμως ο Κύριος ήταν περίλυπος κι οι μαθητές ανήσυχοι. Τα λόγια που είχαν ακούσει την ώρα του Δείπνου, λόγια αγάπης, και η αποκάλυψη που τους έκανε ο Διδάσκαλος πως κάποιος θα Τον παραδώσει απόψε, τους είχαν αφήσει πληγές στην καρδιά.

Πέρασαν από τον χείμαρρο των Κέδρων και έφτασαν στον κήπο της Γεθσημανή. Πυκνός, ωραίος κήπος, γεμάτος ελιές και κυπαρίσσια, όπου ο Κύριος συχνά αποσυρόταν για να προσευχηθεί μέσα σε σιωπή και μοναξιά. Οι οκτώ μαθητές έμειναν στην είσοδο του κήπου, ενώ ο Κύριος πήρε μαζί Του τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη και προχώρησε πιο μέσα. Η ψυχή Του ήταν βαριά. «Περίλυπη εστιν η ψυχή μου έως θανάτου», τους είπε. Και τους παρακάλεσε να μείνουν εκεί και να αγρυπνούν μαζί Του.

Λίγο πιο πέρα έπεσε κατά γης και προσευχόταν. «Πάτερ μου, ει δυνατόν εστι, παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο· πλην ουχ ως εγώ θέλω, αλλ’ ως συ». Ο ιδρώτας Του έγινε σαν θρόμβοι αίματος που έπεφταν στη γη. Αγωνία, πόνος, εγκατάλειψη… κι όμως πλήρης υπακοή στο θέλημα του Πατέρα. Και προχώρησε μόνος του πιο βαθιά, στον κατασκότεινο κήπο. Η λύπη του ήταν μεγάλη. Ως Υιός του Θεού, παντογνώστης Θεός, γνώριζε τα μαρτύρια, που Τον περίμεναν. Γονάτισε και προσευχήθηκε στον Θεό Πατέρα του.

– Πατέρα μου, αν είναι δυνατόν, ας περάσει αυτό το ποτήρι των πόνων και των δοκιμασιών, χωρίς να το πιώ. Όμως ας μη γίνει το δικό μου θέλημα, αλλά το δικό Σου, είπε, ενώ απ’ το πανάγιο μέτωπό Του κυλούσε άφθονος ο ιδρώτας. Σηκώθηκε για λίγο. Πήγε πίσω να βρεί τους τρεις αγαπημένους του Μαθητές. Όμως εκείνοι, πικραμένοι και κουρασμένοι, είχαν αποκοιμηθεί. Τους ξύπνησε γεμάτος λύπη:

— Μείνετε άγρυπνοι και προσευχηθείτε!, τους είπε και ξαναπήγε στο βάθος του κήπου. Πάλι γονάτισε και βυθίσθηκε σε θερμή προσευχή. Αγωνία βαθιά Τον είχε πλημμυρίσει. Και πάλι γυρνώντας βρήκε τους αγαπημένους Του μαθητές να κοιμούνται. Αναστέναξε και τους ξαναξυπνησε. Όταν όμως ξαναπήγε στο βάθος του κήπου να προσευχηθεί, ένας άγγελος φάνηκε πλάι Του, για να Τον ενισχύσει. Τον είχε στείλει ο ουράνιος Πατήρ, για να Τον συντροφεύσει στις ώρες της μεγάλης Του αγωνίας.

Όλα ήταν σιωπηλά μέσα στον κήπο της Γεθσημανή. Σηκώθηκε κουρασμένος ο Κύριος, έτοιμος να υποταχθεί στο θέλημα του ουρανίου Πατρός Του και με αργό βήμα πήγε προς τους τρεις Μαθητές. Μα πάλι τους βρήκε κοιμισμένους. Με πικραμένη καρδιά, βλέποντας πως έμενε μόνος σ’ αυτές τις σκληρές ώρες, τους ξύπνησε. Εκείνοι τρομαγμένοι πετάχθηκαν επάνω:

Ξυπνήστε, έφθασε η ώρα. Να, έρχεται ο προδότης, που θα με παραδώσει!

Την ίδια στιγμή ακούστηκε μεγάλος θόρυβος. Ο σκοτεινός κήπος γέμισε φως και φλόγες από αναμμένα δαδιά. Ήταν αρκετοί άνθρωποι, στρατιώτες και υπηρέτες των αρχιερέων, που κρατώντας ξύλα και όπλα, έρχονταν, για να συλλάβουν τον Ιησού. Ορθός εκείνος περίμενε. Πίσω του, μουδιασμένοι οι τρεις απόστολοι, ένιωθαν την καρδιά τους να κτυπά τρομαγμένη. Η συνοδεία των ανθρώπων αυτών ήλθε βιαστικά και σταμάτησε μπροστά στον Κύριο. Οι υπηρέτες ύψωσαν τα δαδιά και φώτισαν καλύτερα τον τόπο. Τότε κάποια σκοτεινή μορφή, μαύρη, με μάτια που έτρεμαν ανοιγοκλείνοντας νευρικά, παραμέρισε το πλήθος με αδημονία, ήλθε και στάθηκε μπροστά στον Ιησού. Για μια στιγμή σαν να δίστασε. Ύστερα όμως αποφασιστικά έκανε ένα βήμα, άπλωσε το χέρι, έγειρε το κεφάλι και μισοκλείνοντας τα σκοτεινά του μάτια φίλησε τον Κύριο. Μέσα στη βαθιά σιωπή του κήπου ακούσθηκε άχρωμη η φωνή του:

— Χαίρε, ραββί! (δηλαδή διδάσκαλε). Ήταν ο Ιούδας. Ο Κύριος τον κοίταξε με βλέμμα παραπονεμένο και του είπε γλυκά:

— Φίλε, γι’ αυτό ήλθες; Με φίλημα παραδίδεις τον Διδάσκαλό σου; Ο Ιούδας όμως είχε συμφωνήσει αυτό το σημάδι με τους κακούς, πληρωμένους εκείνους ανθρώπους.

— Όποιον πλησιάσω και φιλήσω, τους είχε πει, εκείνον να συλλάβετε. Εκείνος είναι ο Ιησούς ο Ναζωραίος.

Οι στρατιώτες όμως κι οι άλλοι οπλισμένοι έμεναν ακίνητοι, σαν να είχαν μουδιάσει τα χέρια τους. Τους κοίταξε μέσα στη σιωπή ο Κύριος με το γλυκό βλέμμα Του και τους ρώτησε: Ποιόν ζητάτε;

— Τον Ιησού τον Ναζωραίο!, είπαν εκείνοι.

— Εγώ είμαι! Ακούγοντας αυτές τις δυό λέξεις οι άνθρωποι σαν να ζαλίσθηκαν. Έκαναν ένα δυό βήματα κι έπεσαν κάτω. Σε λίγο ο Κύριος τους ξαναρώτησε: – Ποιόν ζητάτε;

– Κι εκείνοι αποκρίθηκαν πως ζητούν τον Ιησού τον Ναζωραίο.

— Εγώ είμαι, είπε πάλι ο Κύριος. Και πρόσθεσε με πίκρα. Ήλθατε να με συλλάβετε με μαχαίρια και ξύλα, σαν να είμαι ληστής. Τρία χρόνια τώρα δίδασκα φανερά στον Ναό. Γιατί δεν με πιάσατε; Συλλάβετέ με, λοιπόν, αλλά αφήστε αυτούς να φύγουν!

Κι έδειξε τους Αποστόλους, που τους είχαν περιτριγυρίσει οι στρατιώτες κι οι άλλοι οπλισμένοι. Τότε ο Πέτρος, που ήταν θερμόαιμος, έσυρε ένα μικρό μαχαίρι, που είχε στη ζώνη του για να κόβει ψωμί, και κτύπησε τον Μάλχο, έναν υπηρέτη του αρχιερέα. Με το κτύπημα αυτό του έκοψε το αυτί. Όμως ο πολυεύσπλαχνος Κύριος άπλωσε το χέρι Του και θεράπευσε την πληγή του Μάλχου. Έστρεψε το κεφάλι του κι είπε στον Πέτρο αυστηρά:

Βάλε το μαχαίρι σου στη θήκη. Όποιος χρησιμοποιεί μαχαίρι, με μαχαίρι θα πεθάνει. Η νομίζεις πως αν ήθελα δεν θα μπορούσα να παρακαλέσω τον Πατέρα μου να μου στείλει περισσότερες από δώδεκα στρατιές αγγέλων, για να με υπερασπίσουν; Αλλά θα υπακούσω το θέλημά Του.  Κι ήσυχος, σαν αμνός, παραδόθηκε στους στρατιώτες, που Τον έδεσαν σφικτά και Τον έσυραν, για να Τον παρουσιάσουν στο συνέδριο των Ιουδαίων.

Με τι λύσσα, με πόση κακία στην καρδιά Τον περίμεναν οι αρχιερείς και οι γραμματείς!  Η συνοδεία των παρανόμων, αφήνοντας τους μαθητές, έφυγε μαζί με τον Κύριο. Ο κήπος σε λίγο σκοτείνιασε πάλι. Τρομαγμένοι οι μαθητές σκορπίσθηκαν εδώ κι εκεί και κρύφθηκαν, για να μη μετανιώσουν οι διώκτες και τους συλλάβουν κι αυτούς. Μόνο ο Ιωάννης και ο Πέτρος ακολούθησαν από μακριά τη συνοδεία με αγωνία και πόνο στην καρδιά.

Κι από ένα μονοπάτι, μονάχος, σαν μαύρο άγριο πουλί, κατηφόρησε κι ο Ιούδας αμίλητος προς τα Ιεροσόλυμα. Τι ντροπή για τον προδότη του Χριστού! Μέσα στη νύχτα οι αρχιερείς, με φοβερή υποκρισία παρίσταναν τους δικαίους, και άρχισαν να ανακρίνουν τον Κύριο. Κι όμως! Είχαν πάρει την εγκληματική απόφαση να Τον σκοτώσουν. Κι αφού χωρίς κανένα λόγο, με ψευδομάρτυρες, Τον καταδίκασαν σε θάνατο, Τον κτυπούσαν, Τον έβριζαν, Τον έφτυναν, Τον βασάνιζαν χωρίς έλεος, λησμονώντας πως ήταν Εκείνος που τους ευεργέτησε και με τα λόγια Του και με τα έργα Του, Εκείνος, που σαν βασιλέα με κλαδιά στα χέρια και με ύμνους Τον δέχθηκαν στα Ιεροσόλυμα την ημέρα των Βαίων.

Την άλλη ημέρα το μεσημέρι, έξω από τα Ιεροσόλυμα, πάνω σ’ ένα μικρό λόφο, στο Γολγοθά, στήθηκε ένας ψηλός σταυρός από δύο κορμούς δένδρων και δεξιά και αριστερά του άλλοι δυο σταυροί. Πάνω εκεί οι παράνομοι Εβραίοι κάρφωσαν το πανάγιο σώμα του Κυρίου μας, ενώ το τίμιο αίμα Του άφθονο πότιζε τη γη, τρέχοντας από τα τρυπημένα του χέρια και πόδια.

Ύστερα από φρικτούς πόνους ο Κύριος παρέδωσε το πνεύμα Του. Απέθανε… εξ αιτίας των αμαρτιών μας… για τη σωτηρία μας.

Β ́. Επεξεργασία – Εφαρμογή: 

• Δεν θα μπορούσε, παιδιά, ο Κύριος να αποφύγει τη σύλληψη και τη σταύρωσή του; 
  Θα μπορούσε να φέρει περισσότερες από 12 στρατιές αγγέλων και να τον προστατέψουν, όπως είπε στον Απ. Πέτρο…

Γιατί όμως δέχθηκε να υποστεί αυτό το μαρτυρικό και ταπεινωτικό θάνατο; 
Για μας, για να μας σώσει από την αμαρτία.

Ο «Χριστός έπαθεν υπέρ ημών» (Α’ Πετρ. β’ 21). Για μας έπαθε ο Χριστός, παιδιά, κι εκτός από την απέραντη ευγνωμοσύνη που Του οφείλουμε, πρέπει αυτή τη Μεγάλη Εβδομάδα, να την περάσουμε παρακολουθώντας με ευλάβεια τους πόνους και τα Πάθη του Κυρίου. Η Εκκλησία μας κι όλοι μας πρέπει να πενθήσουμε. Πρέπει να συντροφεύσουμε έτσι τον Κύριό μας στην αγωνία Του στη Γεθσημανή, να Του παρασταθούμε και με δάκρυα να Του προσφέρουμε ευλαβικά, με ευγνωμοσύνη, την καρδιά μας, για να αξιωθούμε να γιορτάσουμε με χαρά την Ανάστασή Του.

* Πρέπει αυτές τις ημέρες να είμαστε τακτικοί σ ̓ όλες τις ακολουθίες, σιωπηλοί, φρόνιμοι, σύντροφοι στον πόνο του Κυρίου μας, αληθινοί χριστιανοί, που το δικό Του Αίμα μας εξάγνισε, μας ελευθέρωσε από τα χέρια του διαβόλου, μας έσωσε, για να μας ανεβάσει γεμάτους δόξα στον ουρανό!

* Ο καθένας μας αυτό πρέπει να έχει μέσα του όλη αυτή την εβδομάδα των Παθών. Ο Χριστός πέθανε για μας, έχυσε το αίμα Του για μας! Ας μείνουμε για πάντα, αλλά ιδιαιτέρως αυτή την εβδομάδα των παθών Του, κοντά Του! Πάνω απ’ τον Σταυρό Του μας κοιτάζει με καλοσύνη και λέει στον καθένα μας:

Γιά τό δικό μου τό καλό ἀνέβηκε ὁ Κύριός μας στό Σταυρό!

ΠΡΟΣΕΥΧΗ: (Μετά από κάθε συνάντηση) 

Όλα τα παιδιά μαζί με τον κατηχητή, γονατισμένοι μπροστά από το εικόνισμα του Χριστού στο ιερό τέμπλο θα εκφωνήσουμε την προσευχή του Αγίου Εφραίμ, λέγοντας στο τέλος όλοι μαζί το “Δι’ εὐχῶν…”

«Κύριε καί Δέσποτα τῆς ζωῆς μου, πνεῦμα ἀργίας, περιεργίας,  πνεῦμα φιλαρχίας καί ἀργολογίας μή μοι δῷς. Πνεῦμα δέ σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, ὑπομονής καί ἀγάπης  χάρισαί μοι τῷ σῷ δούλῳ. Ναί, Κύριε Βασιλεῦ, δώρησαί μοι τοῦ ὁράν τά ἐμά πταίσματα, καί μή κατακρίνειν τόν ἀδελφόν μου, ὅτι εὐλογητός εἶ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν».