Θέμα 22.2 Περί Ιεροσύνης

ΘΕΜΑ 22.2: Περί Ιεροσύνης

ΕΙΣΑΓΩΓΗ:

Χαίρετε! Τι κάνουν τα καλά μας παιδάκια; Πώς πέρασε η εβδομάδα μας; Και τώρα έρχεται μια δύσκολη ερώτηση:

«Τι γιορτάζουμε την 25^η Μαρτίου;». (…) Πολύ σωστά!

Αυτή τη μέρα έχουμε διπλή γιορτή: πρώτον εορτάζεται ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, μια από τις μεγαλύτερες γιορτές της Εκκλησίας μας. Πρόκειται για την ημέρα κατά την οποία ο Αρχάγγελος Γαβριήλ μετέφερε τη χαρμόσυνη είδηση στην Παναγία ότι θα γεννήσει τον Χριστό, τον Υιό του Θεού. Ο Αρχάγγελος δεν μετέφερε αυτή την είδηση απλά ως ανακοίνωση. Ήταν απαραίτητο η Παναγία μας να αποφασίσει αν θα δεχτεί το θέλημα του Θεού ή όχι. Και φυσικά η Παναγία μας δέχτηκε, παρόλο που δε γνώριζε πως θα μείνει έγκυος εφόσον δεν είχε σύζυγο.

Η δεύτερη εορτή αυτής της μέρας συνδέεται με το χαρμόσυνο νέο του Ευαγγελισμού: το 1821 οι Έλληνες αποφάσισαν αυτή τη σημαντική για την Εκκλησία μας μέρα, να επαναστατήσουν εναντίον των Τούρκων μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς. Έτσι σε πολλά σημεία της Ελλάδας, εκείνη τη μέρα, υψώθηκε η σημαία της Επανάστασης και ευλογήθηκε ο αγώνας των Ελλήνων εναντίων των Τούρκων. Λέγεται μάλιστα ότι η επανάσταση ξεκίνησε πρώτα από την Πελοπόννησο, όπου στο μοναστήρι ο Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε το λάβαρο της επανάστασης και ευλόγησε τους στρατιώτες.

Στάδιο 1^ο: «Βιώνοντας»

Φαντάζομαι οι περισσότεροι από εσάς έχετε φίλους και φίλες που είστε «αχώριστοι/ες» μεταξύ σας. Οι φίλοι είναι τα άτομα που θα βρεθείτε μαζί για να παίξετε, να πάτε μαζί μέχρι το σχολείο, να πάτε μια εκδρομή, για να σας στηρίξουν σε μια δύσκολη στιγμή. Αν σας ρωτήσω τώρα πόσους φίλους ή φίλες έχετε, θα μου απαντήσετε 1, 2, 3, άντε 5, δε θα είναι παραπάνω.

Γνωρίζετε ότι υπάρχουν όμως Άγιοι που ήταν φίλοι μεταξύ τους και ήταν πολύ περισσότεροι; Αυτό που τους ένωνε μεταξύ τους ήταν η πίστη τους και η αγάπη στον Χριστό! Για πείτε μου, πόσοι πιστεύετε ότι ήταν;

ΦΥΣΙΚΆ γνωρίζω ότι όλοι και όλες σας έχετε δει τον ιερέα της ενορίας σας να λειτουργεί στην Εκκλησία, να κάνει μαθήματα στο Κατηχητικό, να επισκέπτεται ασθενείς στα σπίτια σας για να τους κοινωνήσει κ.α..

–Πως ξεχωρίζετε κάποιον ιερέα στον δρόμο; Πολύ σωστά! Φορά μαύρα ρούχα (ράσα όπως τα ονομάζουμε) και συνήθως ένα «καπέλο» που ονομάζεται καλυμμαύχι (συνήθως ο έγγαμος ιερέας)  ή καλπάκι ή σκουφάκι (αν είναι μοναχός). Για να δούμε ποιος/ α θυμάται τι είχαμε πει την περσινή χρονιά για τους ιερείς…

---

-Τι κάνετε όταν βλέπετε έναν ιερέα; Οι περισσότεροι από εμάς λόγω ντροπής μπορεί να κάνουμε πως δεν τον βλέπουμε και να τον προσπεράσουμε. ΔΕΝ πρέπει να το κάνουμε αυτό!

---

Άλλοι θα τον χαιρετήσουν και άλλοι -πολύ σωστά- θα τον πλησιάσουν για να πάρουν την ευχή του. Την ευχή σαν ή ευλογείτε πάτερ, του λέμε και ασπαζόμαστε το χέρι του. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως πήρε την απόφαση κάποιος ιερέας να γίνει ιερέας; Τι ήταν αυτό που ένιωσε και αποφάσισε να γίνει κληρικός; (Αν το κατηχητικό μάθημα γίνεται από κληρικό ή υπάρχει κληρικός παρόν στο μάθημα, μπορεί να μιλήσει για τη δική του εμπειρία).

Στάδιο 2^ο: «Γνωρίζοντας μέσω της εμπειρίας»

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους αποφασίζει κάποιος πιστός να γίνει κληρικός. Αρκετοί κληρικοί έχουν μοιραστεί σε ομιλίες τις ιστορίες τους για το πως επέλεξαν να αποδεχθούν την πρόσκληση του Θεού και να γίνουν κληρικοί. Ορισμένοι κληρικοί λένε ότι αποφάσισαν να επιλέξουν αυτόν τον δρόμο γιατί γνώρισαν άγιους ανθρώπους, οι οποίοι με τον τρόπο ζωής τούς, τους οδήγησαν στο να αφιερωθούν και οι ίδιοι στον Θεό. Άλλοι ήθελαν μέσω της ιεροσύνης να προσφέρουν στους πονεμένους ανθρώπους, όπως ακριβώς έκανε και ο ίδιος ο Χριστός.

Άλλοι, όπως ο Άγιος Πορφύριος, αρνούνταν στην αρχή να γίνουν κληρικοί γιατί πίστευαν πως δεν ήταν άξιοι ενός τέτοιου αξιώματος. Τελικά όμως δέχτηκαν την ιεροσύνη λόγω της μεγάλης τους αγάπης για την Εκκλησία και  της θέλησής τους να θυσιαστούν για τους άλλους.

Η Εκκλησία έχει ορίσει κάθε χρόνο μια εβδομάδα κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής να αφιερώνεται στις ιερατικές κλήσεις. Πρόκειται για μια εβδομάδα κατά την οποία οι πιστοί ενημερώνονται και μαθαίνουν για το τι είναι ιεροσύνη. Επίσης οι πιστοί καλούνται να προσευχηθούν προς τον Θεό, ώστε να συνειδητοποιήσουν βαθύτερα τον ρόλο της ιεροσύνης μέσα στην Εκκλησία αλλά και να αναδειχθούν νέοι «ιερείς».

Στάδιο 3^ο: «Εξερευνώντας & αναλύοντας»

Τι είναι όμως αυτό που ονομάζεται «ιερατική κλήση»; Η λέξη «κλήση» προέρχεται από το ρήμα «καλώ». Πρόκειται για την πρόσκληση, το κάλεσμα που νιώθει ένας άνθρωπος στην καρδιά του από τον Θεό, ώστε να τον υπηρετήσει. Όταν ένας άνθρωπος αποφασίζει να γίνει ιερέας ή μοναχός-ή, δεν πρέπει να το επιλέγει επειδή απλά του αρέσει, επειδή του το λέει κάποιος να το κάνει ή επειδή είναι ο εύκολος τρόπος να βγάλει κάποια χρήματα. Η ιεροσύνη είναι μια απόφαση ζωής, μια θεία πρόσκληση  που δίνεται από τον Θεό σε συγκεκριμένα άτομα.

Ήδη στην Αγία Γραφή διαβάζουμε για πολλές τέτοιες κλήσεις. Ο Θεός καλεί τον Μωυσή να απελευθερώσει τον λαό των Εβραίων, τον προφήτη Ησαΐα να κηρύξει στους ανθρώπους τον Λόγο του και τους μαθητές να αφήσουν τα πάντα και να τον ακολουθήσουν. Ο Θεός σε όλες τις περιπτώσεις -και παλαιότερα και σήμερα- γνωρίζει που θα δώσει αυτό το χάρισμα της κλήσης. Όταν δοθεί αυτή η πρόσκληση στον άνθρωπο, εξαρτάται από τον ίδιο αν θα την αποδεχτεί ή αν θα την απορρίψει.

Ένας ιερέας έχει πολλούς ρόλους μέσα στην Εκκλησία. Αρχικά είναι αυτός που μπορεί να τελέσει όλα τα μυστήρια και τις ακολουθίες της Εκκλησίας μας (εκτός της χειροτονίας που τελείται από τον Επίσκοπο). Δεν πρέπει να θεωρείται όμως μόνο λειτουργός θρησκευτικών τελετών. Είναι ο άνθρωπος μέσω του οποίου εμείς οι λαϊκοί μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τον Θεό και να νιώσουμε την παρουσία Του. Χωρίς την παρουσία του ιερέα, δε θα μπορούσαμε να κοινωνήσουμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Οι ιερείς μας είναι το μοναδικό μέσο για την ένωσή μας με τον Θεό! Μέσα από τα μυστήρια, τα κηρύγματα και το ενδιαφέρον προς τους ενορίτες του, ο κληρικός μιμείται το έργο που ο ίδιος ο Χριστός έκανε όταν ήρθε στη γη. Ουσιαστικά ο ιερέας καλείται από τον Θεό να «ζει» για τους άλλους: να στηρίξει κάποιον άνθρωπο που τον έχει ανάγκη είτε οικονομικά, είτε πνευματικά είτε ψυχολογικά.

Οι βαθμίδες της ιεροσύνης και ποια η αποστολή του κάθε βαθμού

Οι τρεις βαθμίδες της ιερωσύνης είναι:

Α. ο διάκονος, αυτός δηλαδή που δεν μπορεί να τελέσει τα μυστήρια μόνος του, αλλά βοηθά τον πρεσβύτερο ιερέα τόσο στην τέλεση τους, όσο και στην διακονία της αγάπης των πιστών, την κατήχηση, την φιλανθρωπία και στολίζει την θεία ευχαριστία με την παρουσία του. Είναι όπως οι Άγγελοι στον ουρανό.

Β. ο πρεσβύτερος ιερέας: είναι αυτός που τελεί όλα τα μυστήρια, εκτός της χειροτονίας. Λειτουργεί και κοινωνεί τους πιστούς, τελεί το μυστήριο του γάμου, βαπτίζει, δίνει το χρίσμα (την δυνατότητα μετοχής των ανθρώπων στην ζωή της Εκκλησίας και στην Θεία Ευχαριστία) εξομολογεί, δηλαδή ζητά την χάρη του Θεού για την συγχώρεση των ανθρώπων, προσεύχεται για την ίαση από τις αρρώστιες με το μυστήριο του Ευχελαίου, κηδεύει όσους πεθαίνουν και γενικότερα παρηγορεί, στηρίζει, κατηχεί, προσφέρει Φριστό, αγάπη και φιλανθρωπία.

Γ. ο επίσκοπος: είναι ο διάδοχος των Αποστόλων. Τελεί όλα τα μυστήρια και χειροτονεί ιερείς και είναι ο πνευματικός πατέρας όλων των ανθρώπων μιας επισκοπής, αλλά και οδηγεί τους πάντες στην σωτηρία. Χωρίς την ιερωσύνη δεν μπορούμε να βρούμε τον δρόμο που οδηγεί στον Θεό. Η ιερωσύνη είναι η μεσιτεία ανάμεσα στους ανθρώπους και τον Θεό, η προσευχή, το υπόδειγμα της αγάπης και της θυσίας, η χαρά, η άρση των σταυρών των ανθρώπων.

Ο ιερέας σηκώνει τον δικό του σταυρό, ό,τι έχει να κάνει με τις δικές του αμαρτίες και την ίδια στιγμή βοηθά τους ανθρώπους να σηκώσουν και τους δικούς τους σταυρούς. Είναι ο φίλος, ο αδελφός, ο παρηγορητής, ο εμπνευστής στην σχέση με τον Θεό. Ο επίσκοπος είναι ο συνεχιστής των αποστόλων, που σημαίνει ότι την αποστολική χάρη την δίνει και στους ιερείς της επισκοπής του. Η συνέχεια είναι συνέχεια και πίστης και παράδοσης. Στην επισκοπή υπάρχει η αλήθεια της Εκκλησίας. Η αγάπη του Χριστού. Η ελπίδα της σωτηρίας. Γι‟ αυτό και η αποστολή των επισκόπων και των ιερέων είναι μοναδικής σημασίας.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Στην δική μας Μητρόπολη έχουμε τον δικό μας Μητροπολίτη. Γνωρίζετε πώς τον λένε; Ποιο είναι το όνομα Του; (…)

– Σωστά Θεόκτιστος είναι το όνομα του Μητροπολίτη. Και ολόκληρος ο τίτλος του είνα: Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φωκίδος κος Θεόκτιστος.

– Και πώς μπορούμε να αποκαλέσουμε έναν Μητροπολίτη όταν θέλουμε να του μιλήσουμε; Θα πούμε: “Σεβασμιώτατε, ευλογείτε… ή την ευχή σας… κ.λπ.”

Στάδιο 4^ο: «Εφαρμόζοντας & αξιολογώντας»

Ίσως αναρωτηθούν μερικά αγόρια «Και πως θα ξέρω ότι έχω ιερατική  κλήση;», «Μήπως η θέλησή μου να γίνω ιερέας είναι ενθουσιασμός;» ή μερικά κορίτσια «Πως θα γνωρίζω αν μπορώ να γίνω πρεσβυτέρα;», «Πως μπορώ εγώ να προσφέρω ως γυναίκα στην Εκκλησία;». Αρχικά η ιερατική κλήση, όπως εξηγήσαμε,  είναι ένα δώρο, ένα χάρισμα που έρχεται από τον Θεό σε άνδρες και γυναίκες. Όταν δοθεί από τον Θεό, θα το καταλάβετε μέσα στην καρδιά σας, θα μπορείτε να διαχωρίσετε την κλήση από τον ενθουσιασμό. Επίσης τα άτομα που βρίσκονται δίπλα σας και σας αγαπούν (ο πνευματικός, η οικογένεια, οι φίλοι κ.α.) θα επιβεβαιώσουν αυτή την «κλήση» που θα αισθάνεστε.

Εκτός από τον σημαντικό ρόλο ενός ιερέα μέσα στην Εκκλησία, εξίσου σημαντικός είναι και ο ρόλος μιας πρεσβυτέρας. Θυμηθείτε πως μέσω του γάμου ο άνδρας και η γυναίκα από δυο σώματα γίνονται ένα. Από τη στιγμή λοιπόν που ο άντρας γίνεται κληρικός, και η γυναίκα του  αποκτά μέρος αυτής της ιεροσύνης. Η πρεσβυτέρα είναι αυτή που βοηθά τον κληρικό σύζυγό της να αντέξει τις δυσκολίες που συναντά μέσα στην Εκκλησία, όπως τον πόνο των υπόλοιπων ανθρώπων, τους πειρασμούς κ.α..

Είναι αυτή που μπορεί με τη θυσία της να τον βοηθήσει στο έργο της ενορίας προσφέροντας στα κατηχητικά σχολεία, στην οργάνωση εκδηλώσεων, στις φιλανθρωπικές δράσεις και πολλά άλλα. Όπως αντιλαμβάνεστε, εκτός από την οικογένειά τους, ο ιερέας και η πρεσβυτέρα, αποκτούν και μια δεύτερη οικογένεια, την Ενορία.

---

Κάθε χρόνο λοιπόν η Εκκλησία μέσω της προσευχής, του κηρύγματος αλλά και των κατηχητικών μαθημάτων, ζητά από τον Θεό να στείλει νέες «κλήσεις» σε ανθρώπους που νιώθουν πως θέλουν να υπηρετήσουν τον λαό Του με πίστη, ταπείνωση και αγάπη,  ώστε το έργο του Χριστού να συνεχιστεί μέχρι το τέλος του κόσμου. Είναι στο χέρι του καθενός από εμάς να ψάξουμε τον εαυτό μας και να αναρωτηθούμε αν έχουμε κάποιου τέτοιου είδους κλήση και φυσικά όταν πλέον θα είμαστε ώριμη ηλικία θα το συζητήσουμε με τον πνευματικό μας για να μας συμβουλεύσει ανάλογα!

---

---

1. Πιάσε την ουρά μου!

Υλικά: ένα κομμάτι ύφασμα που θα χρησιμέψει ως ουρά

Τα παιδιά πιάνονται με τα χέρια τους σε κύκλο. Ένα από τα παιδιά φορά βάζει στο πίσω μέρος του παντελονιού την «ουρά». Ένα παιδί βρίσκεται εκτός κύκλου και είναι ο κυνηγός: προσπαθεί να φτάσει το παιδί που φορά την ουρά και να του την κλέψει. Ο κύκλος των παιδιών όμως προσπαθεί να τον δυσκολέψει: κινείται αντίθετα με τον κυνηγό, ώστε να μην πιάσει την ουρά. Το παιχνίδι τελειώνει όταν ο κυνηγός πιάσει την ουρά!

Σύνδεσμος παιχνιδιού με βίντεο: https://gr.pinterest.com/pin/70437489291297/

«Κύριε καί Δέσποτα τῆς ζωῆς μου, πνεῦμα ἀργίας, περιεργίας, πνεῦμα φιλαρχίας καί ἀργολογίας μή μοι δῷς. Πνεῦμα δέ σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, ὑπομονής καί ἀγάπης χάρισαί μοι τῷ σῷ δούλῳ. Ναί, Κύριε Βασιλεῦ, δώρησαί μοι τοῦ ὁράν τά ἐμά πταίσματα, καί μή κατακρίνειν τόν ἀδελφόν μου, ὅτι εὐλογητός εἶ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν».

Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς.