Θέμα 20.2 Ο Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης

ΘΕΜΑ 19.2 : Ο Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης

Στάδιο 1^ο: «Βιώνοντας»

Χαίρετε! Τι κάνουν τα καλά μας παιδάκια; Πώς πέρασε η εβδομάδα μας;

Ποιοι/ ποιες από εσάς έχουν κατοικίδια και τι αισθάνεστε για αυτά;

Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι από εσάς τα ταΐζετε, φροντίζετε να έχουν καθαρό νερό, καθαρό μέρος να κοιμηθούν, να έχουν κάνει τα εμβόλιά τους κ.α..

Τώρα θέλω να σκεφτείτε γιατί φροντίζετε τα ζωάκια σας; Τι είναι αυτό που σας κάνει να συμπεριφέρεστε με τόση καλοσύνη και φροντίδα προς αυτά;

---

Στάδιο 2^ο: «Γνωρίζοντας μέσω της εμπειρίας»

Η σχέση ανθρώπου – κατοικίδιου είναι αμοιβαία: το κατοικίδιο νιώθει ότι ο άνθρωπος το αγαπά μέσω της φροντίδας και της στοργής που του δείχνει. Από την άλλη πλευρά και ο άνθρωπος νιώθει την αγάπη του κατοικίδιου του μέσα από τις εκφράσεις χαράς (π.χ. ο σκύλος κουνά την ουρά του, η κοιλιά της γάτας γουργουρίζει) και την αφοσίωσή του (συνεχίζει να μένει στο σπίτι και να μη φεύγει ακόμη και αν είναι ελεύθερο).

Πως θα σας φαινόταν αν σας έδιναν για κατοικίδιο μια άγρια αρκούδα ή ένα λιοντάρι; Οι περισσότεροι από εσάς ίσως φοβόσασταν, καθώς και τα δυο είναι ανήμερα ζώα που ζουν μακριά από τους ανθρώπους. Υπάρχει όμως -ανάμεσα σε πολλούς- ένας άνθρωπος που κατάφερε να δαμάσει ένα άγριο λιοντάρι και να το κάνει κατοικίδιό του. Αυτός είναι ο Άγιος της σημερινής μας συνάντησης…

Στάδιο 3^ο: «Εξερευνώντας & αναλύοντας»

 Ο Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης γεννήθηκε στη Λυκία τον 5^ο αιώνα από ευσεβείς γονείς. Από βρέφος αφιερώθηκε στον Θεό, σε νεαρή όμως ηλικία παρασύρθηκε από τους οπαδούς της αίρεσης των Μονοφυσιτών. Οι Μονοφυσίτες δε δέχονται ότι ο Χριστός είναι ταυτόχρονα Θεός και άνθρωπος. Ισχυρίζονται ότι η θεϊκή φύση του Χριστού «απορρόφησε» την ανθρώπινη του, επομένως ο Χριστός έχει μόνο μια φύση.

 Ο Άγιος γρήγορα κατάλαβε ότι βρισκόταν σε λάθος δρόμο. Άρχισε να επισκέπτεται και να συμβουλεύεται αγιασμένους ανθρώπους. Στην έρημο του Ρουβά βρήκε έναν πνευματικό ασκητή που ονομαζόταν Ευθύμιος και τον δίδαξε την αλήθεια για τον Χριστό. Έτσι ο Άγιος Γεράσιμος επέστρεψε στην Εκκλησία και το 451 μ.Χ. εκάρη μοναχός στην έρημο του ποταμού Ιορδάνη. Λόγω της πνευματικότητας του, άρχισε να γίνεται γνωστός και πολλοί μοναχοί άρχισαν να ζητούν την καθοδήγησή του. Έτσι, ιδρύθηκε μοναστήρι κοντά στην πόλη Βαϊθαγλά.

 Ο Άγιος Γεράσιμος ήταν αυστηρός μόνο για τον εαυτό του. Με τους μοναχούς του ήταν επιεικής και στοργικός. Έτρωγε μόνο όσο χρειαζόταν για να ζήσει και κοιμόταν τις λιγότερες ώρες. Έλεγε μάλιστα ο ίδιος ότι «Όποιος θέλει να ζήσει περισσότερο πρέπει να κοιμάται λιγότερο, γιατί ο ύπνος κάνει το σώμα ευάλωτο σε αρρώστιες». Προσευχόταν ώρες ολόκληρες λέγοντας την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Με αυτόν τον πνευματικό του αγώνα ο Γεράσιμος απέκτησε πολλές αρετές και έκανε πολλά θαύματα. Δάμασε ακόμη και τα άγρια θηρία!

Περπατώντας στην έρημο, συνάντησε μια μέρα ένα πληγωμένο λιοντάρι, το οποίο είχε καρφωμένο στο πόδι του ένα καλάμι και υπέφερε. Ο Άγιος το πλησίασε με αγάπη, έβγαλε το καλάμι από το πόδι του και περιποιήθηκε την πληγή του. Εκείνο τότε, για το καλό που του έκανε ο Άγιος Γεράσιμος, τον ακολουθούσε πιστά και τον υπηρετούσε. Στο μοναστήρι είχαν για βοηθό και ένα γαϊδουράκι, με το οποίο οι μοναχοί πήγαιναν καθημερινά σε μια πηγή για να μεταφέρουν νερό για το μοναστήρι τους. Όταν οι μοναχοί αντίκρυσαν το λιοντάρι, φοβήθηκαν και ήθελαν να το διώξουν για να μην επιτεθεί στους ίδιους και στο γαϊδουράκι. Έκαναν όμως υπακοή στον Άγιο Γεράσιμο, ο οποίος τους είπε ότι το λιοντάρι θα πηγαίνει καθημερινά με το γαϊδουράκι για να φέρνουν νερό από την πηγή και για να το προστατεύει στον δρόμο από κλέφτες και άλλα θηρία.

Μια μέρα το λιοντάρι και το γαϊδουράκι ξεκίνησαν για το καθιερωμένο δρομολόγιό τους προς την πηγή. Μέχρι να φορτωθεί το νερό στο γαϊδουράκι, το λιοντάρι αποκοιμήθηκε. Εκείνη τη στιγμή έτυχε να περνούν κάποιοι έμποροι, οι οποίοι βλέποντας το γαϊδουράκι μόνο του αποφάσισαν να το κλέψουν. Ξυπνώντας το λιοντάρι, κατάλαβε τι είχε συμβεί και επέστρεψε στο μοναστήρι στεναχωρημένο. Όλοι οι μοναχοί άρχισαν να το κατηγορούν ότι είχε επιτεθεί στο γαϊδουράκι. Ο Άγιος Γεράσιμος απογοητευμένος τιμώρησε το λιοντάρι και το έβαλε να μεταφέρει εκείνο το νερό από την πηγή στο μοναστήρι. Το λιοντάρι υπάκουσε στην εντολή του Αγίου Γερασίμου και έκανε καθημερινά αυτό το δρομολόγιο.

Ώσπου, μια μέρα, οι έμποροι ξανά πέρασαν από το ίδιο σημείο με το γαϊδουράκι. Το λιοντάρι αναγνώρισε το κλεμμένο γαϊδουράκι, τους τρόμαξε και το επέστρεψε ασφαλές στο μοναστήρι. Όλοι οι μοναχοί έμειναν έκπληκτοι. Τότε ο Άγιος το απάλλαξε από το έργο του και αυτό επέστρεψε στην έρημο. Όταν το 457 μ.Χ. κοιμήθηκε ο Άγιος Γεράσιμος, το λιοντάρι ήρθε στον τάφο του και πέθανε δίπλα από αυτόν. Μέχρι και σήμερα, βρίσκεται στον τάφο του Αγίου Γερασίμου ένα άγαλμα του λιονταριού που είχε γίνει ο καλύτερος «μοναχός» του. Η Εκκλησία μας τιμά τον Άγιο Γεράσιμο κάθε χρόνο στις 4 Μαρτίου.

---

Στάδιο 4^ο: «Εφαρμόζοντας & αξιολογώντας»

Από τη ζωή του Αγίου Γερασίμου μπορούμε να διδαχθούμε πολλά πράγματα:

1.Το άγριο λιοντάρι, βλέποντας το καλό που του έκανε ο Άγιος Γεράσιμος, αποφάσισε να τον ακολουθήσει και να ζήσει μαζί του. Από άγριο έγινε ήμερο, υπάκουε τον Άγιο σαν να ήταν άνθρωπος! Τι ήταν αυτό που έκανε το λιοντάρι να αλλάξει; Ήταν η χάρη του Αγίου Πνεύματος αλλά και η καλοσύνη του Αγίου. Ο Άγιος Γεράσιμος αντιμετώπισε το λιοντάρι σαννα ήταν ένας πληγωμένος συνάνθρωπός του. Και το λιοντάρι από εκείνη τη στιγμή του έδειχνε την ευγνωμοσύνη του μέχρι τον θάνατό του. Εμείς σε ποιους ανθρώπους θα μπορούσαμε να δείξουμε ευγνωμοσύνη; Πολύ σωστά! Στους γονείς μας, στους δασκάλους μας, στους φίλους μας και γενικότερα σε όσους μας φροντίζουν και μας βοηθούν.

2.Γιατί ο Άγιος Γεράσιμος δεν φοβήθηκε το λιοντάρι; Θεωρώ ότι βλέποντας ένα άγριο λιοντάρι θα μας τρόμαζε όλους και θα τρέχαμε να κρυφτούμε. Ο Άγιος Γεράσιμος ήταν φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα και είχε αγάπη και ειρήνη στην καρδιά του. Όλα αυτά τον βοήθησαν να συμπεριφερθεί με απλότητα και αγάπη σε ένα άγριο ζώο σαν να ήταν άνθρωπος. Το λιοντάρι ένιωσε αυτή την αγάπη και την ειρήνη και μεταστράφηκε σε ένα πιστό κατοικίδιο.

Όταν ο μπαμπάς ή η μαμά μας φωνάζουν και μας μαλώνουν, εμείς πως αντιδρούμε; Ίσως αντιμιλήσουμε με άσχημα λόγια, κλειστούμε στο δωμάτιο μας ή κρατήσουμε μούτρα. Τι θα γινόταν όμως αν σε μια άσχημη αντίδραση εμείς δείξουμε υπομονή και συμπεριφερθούμε με όμορφο τρόπο; Μήπως αλλάξει και η στάση των άλλων; Δε χάνουμε κάτι να το δοκιμάσουμε! Η υπομονή και η καλοσύνη μπορούν να ημερέψουν ακόμη και τον πιο «άγριο» χαρακτήρα.

3.Το λιοντάρι υπάκουσε σε όλες τις εντολές του Αγίου Γερασίμου. Ανέλαβε να προσέχει τον γάιδαρο και ακόμη και όταν κατηγορήθηκε από όλους ότι του επιτέθηκε, ανέλαβε ταπεινά το ίδιο τη μεταφορά του νερού χωρίς να αντιδράσει. Εμείς όταν μας κατηγορούν για κάτι πως αντιδρούμε; Σίγουρα όχι τόσο ταπεινά όσο το λιοντάρι. Όταν μας λέει ο μπαμπάς ή η μαμά να τους βοηθήσουμε σε μια δουλειά, τους βοηθάμε ή γκρινιάζουμε και τελικά δεν κάνουμε τίποτα; Είναι σημαντικό, όταν κάποιος μας ζητά βοήθεια, εμείς να του τη δίνουμε απλόχερα ακόμη και όταν είναι δύσκολο. Με υπακοή, ταπεινότητα, καλή διάθεση και αγάπη «χτίζουμε» καλές σχέσεις με τους γύρω μας και εφαρμόζουμε το θέλημα του Θεού.

---

Συμπέρασμα:

Μέσα από τη ζωή του ο Άγιος Γεράσιμος μας διδάσκει ότι η αγάπη και η καλοσύνη είναι αρετές που ημερεύουν ακόμη και τα πιο άγρια θηρία. Και πως απέκτησε ο Άγιος αυτές τις αρετές; Μέσα από τον πνευματικό του αγώνα και την αγάπη του προς τον Θεό!

---

Το «Δίχτυ»

Ορίζουμε δύο γραμμές (αφετηρία και τέρμα). Ένα παιδί στέκεται στη μέση και είναι ο «ψαράς». Τα υπόλοιπα παιδιά προσπαθούν να τρέξουν από τη μια γραμμή στην άλλη χωρίς να τα πιάσει. Όποιο παιδί πιάνεται, πιάνει το χέρι του ψαρά και γίνονται μια αλυσίδα («δίχτυ»). Τώρα πρέπει να τρέχουν μαζί (χωρίς να σπάσει η αλυσίδα) για να πιάσουν τους υπόλοιπους.

«Ηλεκτρικό Ρεύμα»

Υλικά: κέρμα, κάποιο αντικείμενο

Τα παιδιά κάθονται σε δύο σειρές (ομάδες) αντικριστά και κρατιούνται από τα χέρια. Στη μια άκρη κάθεται ο/η κατηχητής/ ήτρια και στην άλλη άκρη υπάρχει ένα αντικείμενο (π.χ. ένα παγούρι ή μια πέτρα). Ο υπεύθυνος στρίβει ένα κέρμα (ή κάνει ένα σήμα). Μόλις το δουν οι πρώτοι των σειρών, σφίγγουν το χέρι του επόμενου. Το «ρεύμα» ταξιδεύει μέχρι τον τελευταίο, ο οποίος πρέπει να προλάβει να αρπάξει το αντικείμενο πρώτος. Προσοχή! Τα παιδιά ενδιάμεσα πρέπει να έχουν τα μάτια τους κλειστά και να περιμένουν μόνο το σφίξιμο του χεριού!