Θέμα 18.3 Τα 2 γεράκια, τα 2 ζαρκάδια, το φίδι, η αρκούδα και ο άρρωστος

ΠΡΟΣΕΥΧΗ (Πριν αρχίσει η κάθε συνάντηση)

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

ΘΕΜΑ: Τα 2 γεράκια, τα 2 ζαρκάδια, το φίδι, η αρκούδα και ο άρρωστος

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Εισερχόμαστε στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή! Είναι η πιο κατανυκτική περίοδος του εκκλησιαστικού έτους, ουσιαστικά μια μακρά περίοδος προετοιμασίας της ψυχής μας για να συμμετάσχει στα συγκλονιστικά γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας και στην απέραντη χαρά της Ανάστασης του Κυρίου μας. Στα αγωνίσματα αυτά συναντούμε πολλά εμπόδια και δύσκολους αντιπάλους. Έναν από αυτούς τους αντιπάλους, τον πιο δύσκολο, θα γνωρίσουμε σήμερα. Ξέρετε ποιος είναι αυτός; Ποιος είναι ο πιο δύσκολος αντίπαλός μας στον πνευματικό μας αγώνα; Ο εαυτός μας!…

ΔΙΗΓΗΣΗ

Στο «Γεροντικό» αναφέρεται το εξής περιστατικό: Κάποιο απόβραδο πλησίασε ο ηγούμενος ενός μοναστηριού ένα μοναχό και τον ρώτησε:

—Πώς πήγε ο αγώνας σήμερα;

—Όπως όλες τις άλλες μέρες, απάντησε ο μοναχός, ήμουν τόσο απασχολημένος, ώστε αν δεν είχα τη βοήθεια της Θείας Χάριτος, δεν θα ήταν αρκετές οι δυνάμεις μου.

—Και τι είναι αυτό που σε απασχολεί κάθε μέρα τόσο πολύ;

—Κάθε μέρα είμαι υποχρεωμένος να κρατώ δυο γεράκια, να συγκρατώ δυο ζαρκάδια, να αναγκάζω δυο κυνηγετικά γεράκια να κάνουν το θέλημά μου, να νικώ ένα φίδι, να δαμάζω μια αρκούδα και να περιποιούμαι έναν άρρωστο.

—Έγιναν, στ’ αλήθεια, όλα αυτά που λες; αποκρίθηκε ο ηγούμενος. Για εξήγησέ τα καλύτερα…

—Και όμως αυτά έγιναν, βεβαίωσε ο μοναχός.

Τα δυο γεράκια είναι τα μάτια μου, που πρέπει συνεχώς να τα προσέχω, για να μην πέσουν σε κάτι άσχημο.

Τα δυο ζαρκάδια είναι τα πόδια μου, που το βάδισμά τους πρέπει να κανονίζω, αν δεν θέλω να με φέρουν στον δρόμο του κακού.

Τα δυο κυνηγετικά γεράκια είναι τα χέρια μου, που οφείλω να τα υποχρεώνω να εργάζονται για το καλό και να εκτελούν με ακρίβεια το διακόνημά μου.

Και το φίδι είναι η γλώσσα μου, που έχει ανάγκη χιλιάδες φορές την ημέρα να χαλιναγωγείται, για να μην μιλάει άκριτα και επιπόλαια.

Ύστερα αρκούδα είναι η καρδιά μου, που πρέπει να της δαμάζω τον εγωισμό και την κενοδοξία.

Και τέλος ο άρρωστος είναι το σώμα μου, που έχω την υποχρέωση συνεχώς να το προσέχω για να μην το κυριεύσει η αρρώστια.

ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ

1. Ποιος ήταν λοιπόν ο μεγάλος αντίπαλος αυτού του αγωνιστή μοναχού; (…)
   Ο ίδιος ο εαυτός του. Γι’ αυτό και πρόσεχε πολύ τα μάτια, τη γλώσσα, τα χέρια, τα πόδια του για να μην παρασυρθεί στο κακό.
2. Γιατί όμως είναι δύσκολος ο αγώνας να νικήσουμε τον εαυτό μας; (…) Ο παλαιός εαυτός μας, ζυμωμένος καθώς είναι με τις αδυναμίες και τα πάθη, μας παρασύρει πάντα εκεί που δεν πρέπει. Αντιδρά μόνιμα σε ό,τι καλό υπάρχει μέσα μας και γύρω μας. Το τονίζει και ο Απόστολος Παύλος: «ου γαρ ο θέλω ποιώ αγαθόν, αλλ’ ο ου θέλω κακόν τούτο πράσσω», δηλαδή δεν πράττω το αγαθό που η θέλησή μου ασπάζεται αλλά το κακό που δεν θέλω πράττω (Ρωμ. ζ’ 19). Ποθούμε για παράδειγμα να είμαστε ειλικρινείς κι όμως συνεχίζουμε να λέμε ψέματα. Θέλουμε να είμαστε επιμελείς κι εργατικοί, κι ωστόσο εξακολουθούμε να τεμπελιάζουμε. Η αρετή μας ανεβάζει στα ύψη, αλλά η κακία μας σπρώχνει στο βάθος. Αν το να ταπεινώσεις στρατηγούς χρειάζεται δύναμη, μεγαλύτερη δύναμη χρειάζεται για να νικήσεις ένα θέλημά σου, ένα ελάττωμά σου. Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος του Κλεινία στους «Νόμους» του Πλάτωνα: «Το νικάν αυτόν εαυτόν πασών νικών πρώτη τε και αρίστη· το δε ηττάσθαι αυτόν υφ’ εαυτού πάντων αίσχιστόν τε άμα και κάκιστον» (Πλάτωνος, Νόμοι 626Ε). Δηλαδή: το να νικά κανείς τον εαυτό του είναι η πρώτη και η πιο λαμπρή απ’ όλες τις νίκες· το να νικιέται όμως κανείς από τον εαυτό του είναι συγχρόνως το αισχρότερο και χειρότερο απ’ όλα.
3. Ο παλαιός εαυτός μας, ζυμωμένος καθώς είναι με τις αδυναμίες και τα πάθη, μας παρασύρει πάντα εκεί που δεν πρέπει. Αντιδρά μόνιμα σ’ ό,τι καλό υπάρχει μέσα μας και γύρω μας. Το τονίζει και ο Απόστολος Παύλος: «ου γαρ ο θέλω ποιώ αγαθόν, αλλ’ ο ου θέλω κακόν τούτο πράσσω», δηλαδή δεν πράττω το αγαθό που η θέλησή μου ασπάζεται αλλά το κακό που δεν θέλω πράττω (Ρωμ. ζ’ 19). Εμείς ποια ελαττώματα και αδυναμίες του «παλαιού» κακού εαυτού μας καλούμαστε να πολεμήσουμε;

   • Τα λόγια μας (λεξιλόγιο άπρεπο ιδιαίτερα σε περίπτωση εκνευρισμού, ψέματα για να υπερηφανευθούμε ή να καλύψουμε τα λάθη μας, γκρίνια αν κάτι δεν μας αρέσει κλπ)
   • Τον θυμό μας
   • Την περιέργεια να μαθαίνουμε τις υποθέσεις των άλλων (κουτσομπολιό, κατάκριση κλπ)
   • Τα άσχημα θεάματα
   • Τη λαιμαργία
   • Τις κακές παρέες (όταν η παρέα μας δεν μας ωφελεί και δεν έχουμε τη δύναμη να ξεκόψουμε. Μας «αιχμαλωτίζει»).
   • Την τεμπελιά (όταν περνάμε την ώρα μας χαζεύοντας, τη στιγμή που το καθήκον της μελέτης ή κάποια άλλη απασχόληση μας καλούν)

4. …και τόσα άλλα καθημερινά παραδείγματα που δείχνουν ότι είμαστε υπόδουλοι του κακού εαυτού μας.

ΤΡΟΠΟΙ ΝΙΚΗΣ

α. Κανένας αθλητής δεν μπορεί να παρουσιαστεί στο στάδιο χωρίς προπόνηση. Κανένας στρατός δεν μπορεί να γίνει ετοιμοπόλεμος χωρίς γυμνάσια. Ένας νεαρός Αθηναίος ήταν ψευδός· όταν μιλούσε, κουνούσε τον έναν ώμο και του κοβόταν η αναπνοή· δίσταζε να παρουσιαστεί στο πλήθος να μιλήσει· γελούσαν όλοι· με την άσκηση όμως, πότε μπροστά σ’ έναν καθρέπτη, πότε στα αφρισμένα κύματα του Φαλήρου, κάνοντας πρόβες, έγινε ο Δημοσθένης, ο μέγας ρήτορας της αρχαιότητας! Χρειάζεται να κάνουμε μικρές συχνές προσπάθειες στη ζωή μας.

Θα πεις στον εαυτό σου όχι!!!

β. Με τη χάρη και τη βοήθεια του Θεού. Εκτός από τη δική μας προσπάθεια, απαραίτητη είναι η βοήθεια και η χάρη του Θεού. Μας το είπε πάλι ο Κύριος:«χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν».Η προσευχή και τα ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας, μας προσφέρουν πλούσια τη θεία Χάρη. Κέρδος μας θα είναι να τα χρησιμοποιούμε συχνά και με συναίσθηση.

γ. Με συνοδοιπόρους τους Αγίους και τους άλλους αγωνιστές χριστιανούς. Στην πνευματική ζωή δεν αθλούμαστε μόνοι μας. Έχουμε ως πρότυπα τους Αγίους που αγωνίστηκαν στη ζωή και νίκησαν και τώρα βοηθούν κι εμάς. Παράδειγμα και ενθάρρυνση για μας και οι άλλοι χριστιανοί νέοι που αγωνίζονται μαζί μας στο ίδιο άθλημα. Έτσι θα νικήσουμε, «μια ψυχή συναθλούντες»!

Σε τι μας ωφελεί ο αγώνας να νικήσουμε τον κακό εαυτό μας;

• Κάνουμε τη ζωή μας ανάλαφρη και ελεύθερη.
• Γινόμαστε χρήσιμοι στην κοινωνία.
• Η ζωή μας γίνεται όμορφη εδώ στη γη και κερδίζουμε τη Βασιλεία του Θεού στην αιωνιότητα.

Ο Κύριος Ιησούς μας καλεί: «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι» (Μάρκ. 8,34). Αυτή είναι η χριστιανική ζωή: αγώνας να απαρνηθούμε τον κακό εαυτό μας. Δύσκολο, υπέροχο, σωτήριο το «νικάν εαυτόν». Αυτή είναι η χριστιανική ζωή: αγώνας να απαρνηθούμε τον κακό εαυτό μας.

Πηγή: https://synathlountes.agonistes.gr/

ΠΡΟΣΕΥΧΗ: (Μετά από κάθε συνάντηση) 

Όλοι μαζί:

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου. Ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου. Γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον. Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν.Καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. Ἀμήν.