Θέμα 9.3 Η Πρόνοια του Θεού

ΠΡΟΣΕΥΧΗ (Πριν αρχίσει η κάθε συνάντηση)

[Στην σημερινή συνάντηση οι κατηχητές ας επιλέξουν να πουν στα παιδιά ένα από τα δύο προτεινόμενα θέματα]

Α´ επιλογή θέματος:

Ο Θεός προνοεί για τη ζωή μας

Τι είναι η θεία Πρόνοια;

Είναι η προέκταση και συμπλήρωση της θείας δημιουργίας. Δηλαδή: Δημιουργία και Πρόνοια είναι ενέργειες του Θεού, οι οποίες αλληλοεξαρτώνται και αλληλοσυμπληρώνονται. Ο Θεός, λέμε, δημιούργησε τον κόσμο, και ο Θεός προνοεί περί του κόσμου. «Ὁ Θεός ἐστιν ὅ τε ποιητὴς καὶ προνοητής». Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο. Πρώτη αλήθεια. Δεύτερη, συνέχεια αυτής. Ο Θεός όρισε νόμους, τους φυσικούς νόμους, για να κυβερνάται ο κόσμος. Και Τρίτη. Ο Θεός δεν άφησε τον κόσμο να προχωρεί και να εξελίσσεται βάσει των φυσικών μόνο νόμων, αλλά στέκει επάνω από το δημιούργημά του, ο σοφός Δημιουργός, και το επιβλέπει, το κατευθύνει και, όποτε χρειάζεται, επεμβαίνει ο ίδιος για να το καθοδηγήσει στην εκπλήρωση των σοφών και υψίστων σκοπών που όρισε γι’ αυτό. Αυτή η συνεχής και άμεση φροντίδα και επίβλεψη του Θεού επί του κόσμου προς πλήρη εκπλήρωση της αποστολής και του προορισμού του ονομάζεται Θεία Πρόνοια, πρόνοια του Θεού για τον κόσμο.

Και η θεία αυτή Πρόνοια είναι διπλή, διπλής φύσεως και μορφής. Πρόνοια για τη συντήρηση του κόσμου. Και Πρόνοια για την καθοδήγηση και βοήθεια των όντων του κόσμου, ιδίως των ανθρώπων προς πραγματοποίηση των σκοπών της υπάρξεως και ζωής τους. Επομένως έχουμε συντήρηση του κόσμου και κυβέρνηση του κόσμου.

Η συντήρηση του κόσμου

Όπως προαναφέραμε συντήρηση του κόσμου είναι η πρόνοια του Θεού στο να διατηρείται ο κόσμος, όπως είναι, στο είναι του, όπως υπάρχει, στην ύπαρξή του, στη γραμμή και πορεία που του έδωσε ο Θεός και να μην υφίσταται φθορά και αλλοίωση και, πιο πολύ, να μην υφίσταται καταστροφή.

Έτσι ο κόσμος διατελεί πάντοτε κάτω από τη θεία εξάρτηση και η συντήρησή του είναι συνέχεια της δημιουργίας του.

Η κυβέρνηση του κόσμου

Κυβέρνηση του κόσμου είναι η κατεύθυνση του κόσμου από το Θεό, ώστε να εκπληρώνεται ο ύψιστος σκοπός του. Ο σκοπός αυτός για τον άνθρωπο είναι, όπως έχουμε πει, η σωτηρία του και για όλο τον κόσμο η δόξα του Θεού. Δηλαδή, ο Θεός επεμβαίνει και κυβερνά τα πάντα ανεξαιρέτως, έμψυχα και άψυχα. Μέσα σε όλα, στην πορεία όλων των όντων ο Θεός βρίσκεται και τα κατευθύνει και χωρίς το θέλημα του πανσόφου Θεού τίποτε δεν γίνεται και στον ουράνιο και στον επίγειο κόσμο. Όπως λέει και ο ιερός Χρυσόστομος· «τὰ τοίνυν ἔργα φύσει τοιαῦτα, ὡς ἀπολάμπειν, ὡς ἀποστίλβειν, ὡς ἀνακηρύττειν τοῦ πεποιηκότος τὴν ὁσιότητα». Δηλαδή· τα έργα που έφτιαξε ο Θεός είναι φτιαγμένα έτσι σαν να λάμπουν, σαν να ακτινοβολούν, σαν να διακηρύττουν την αγιότητα εκείνου που τα έφτιαξε.

Φαντάσου το πλοίο με τον πλοίαρχό του. Το πλοίο πλέει μέσα σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα, τα κύματα πελώρια και απειλητικά ορθώνονται για να το καταποντίσουν, όσο μεγάλο και αν είναι. Και κινδυνεύει, σε κάθε στιγμή κινδυνεύει, το καράβι να βουλιάξει. Αλλά στο τιμόνι στέκει ολόρθος και αλύγιστος με ορθάνοιχτα τα μάτια ο κυβερνήτης του πλοίου και με στιβαρό χέρι διευθύνει το καράβι του παρ’ όλα τα τραντάγματα και τους κινδύνους, εκείνος το οδηγεί, χωρίς να πάθει τίποτε, στο ασφαλές λιμάνι. Είναι και αυτή μια εικόνα της θείας πρόνοιας για τον κόσμο και τη ζωή του καθενός μας. Έτσι, σαν το σοφό και γενναίο, τον ατρόμητο πλοίαρχο, στέκει επάνω από τον κόσμο και τον άνθρωπο ο Θεός και προνοεί· προστατεύει, διευθύνει και κυβερνά τα πάντα, χωρίς να παθαίνει βλάβη και ζημία ο κόσμος και οι άνθρωποι του κόσμου.

Ο Θεός έφτιαξε το κακό?

Μία απορία που ταλανίζει πολλούς ανθρώπους από καταβολής κόσμου. Αφού τον κόσμο τον δημιούργησε ο Θεός και τον δημιούργησε «καλόν λίαν», από πού προέρχεται το κακό; Πώς υπάρχει κακό στον κόσμο και μάλιστα τόσο πολύ και σε τόσο μεγάλο βαθμό; Ο αγαθός Θεός δημιούργησε μαζί με το αγαθό και το κακό; Κοντά στα τόσα καλά γιατί να υπάρχουν και τόσα κακά;

Αυτό θα ήταν βλασφημία να το παραδεχθούμε, διότι από το αγαθό, τον Πανάγαθο Θεό, μόνο το αγαθό προέρχεται. Εδώ, για να καταλάβουμε, πρέπει να ξεχωρίσουμε στις δύο μορφές του το κακό. Πρώτον είναι το φυσικό κακό. Έπειτα είναι και το ηθικό κακό.

Φυσικό κακό είναι όλα τα θλιβερά και οδυνηρά που συμβαίνουν στη φύση και τη ζωή του ανθρώπου. Τέτοια είναι οι σεισμοί, οι θύελλες και πλημμύρες και καταστροφές, που αφανίζουν τα αγαθά από τη γη και κτυπούν τον άνθρωπο. Είναι οι ασθένειες, η φτώχεια, η πείνα, η ανεργία και τόσα άλλα, από τα οποία πάσχουμε όλοι και υποφέρουμε.

Τα θέλει αυτά ο Θεός; Και αν δεν τα θέλει, γιατί αφήνει να γίνονται και να πληγώνονται, να υποφέρουν από αυτά τα λογικά πλάσματά του; Η απάντηση είναι η εξής: Όχι, ο Θεός δεν το θέλει το φυσικό κακό. Ούτε αρρώστιες ούτε φτώχειες ούτε καταστροφές θέλει. Αλλ’ επειδή αυτά τα βάσανα και δεινά συγκρατούν πολλές φορές τον άνθρωπο από τον κατήφορο του κακού, άλλοτε δε και δικαίους, αγίους ανθρώπους τους δίνουν αφορμή να εκδηλώνουν την αρετή τους και να παίρνουν καλό παράδειγμα οι κακοί, γι’ αυτούς τους λόγους ο Θεός επιτρέπει, να έρχεται το φυσικό κακό, για να εκπληρώνονται οι δύο αυτοί σωτήριοι σκοποί. Έτσι με ένα πόλεμο που γίνεται, παύουν τις ακολασίες και ασωτείες τους οι άνθρωποι, αφήνουν τις απιστίες τους και με πίστη ρίχνονται στη μετάνοια και προσευχή.

Επίσης ως προς την καλλιέργεια και εκδήλωση της αρετής. Αφήνει να συμβούν οι πιο μεγάλες καταστροφές στο δίκαιο και άμεμπτο Ιώβ, του δίνει μία ασθένεια στο τέλος φοβερή και εκδηλώνεται όλη η πίστη και η υπομονή του δικαίου αυτού ανθρώπου που έμεινε παράδειγμα στον αιώνα. Παρομοίως τον απόστολο Παύλο, τον αγιότατο κήρυκα του Ευαγγελίου, τον δοκιμάζει ο Θεός με ασθένεια φοβερή, με σκόλοπα, όπως ο ίδιος λέει, και εκδηλώνεται έτσι όλη πίστη, όλη η αρετή, όλη η αγάπη και αφοσίωση του Αποστόλου στο Θεό. Έτσι έχουμε το δικαίωμα να πούμε πως το φυσικό αυτό κακό γεννά πίστη και μετάνοια, φέρνει αρετή και αγιότητα. Το θέλει τότε ο Θεός, αφού τόσα καλά αποδίδει. Το θέλει βέβαια και αφήνει, ευδοκεί ακόμη να γίνεται για το μεγάλο ψυχικό καλό των ανθρώπων.

Και τώρα για το ηθικό κακό. Από πού προήλθε και προέρχεται το ηθικό κακό, η αμαρτία; Το κακό αυτό, η αμαρτία δηλαδή, που είναι , όπως είπαμε, το κυρίως και το μόνο κακό, το πραγματικό κακό, που πλήττει και θανατώνει την ψυχή του ανθρώπου, είναι εφεύρεση του σατανά, γέννημα και θρέμμα του πονηρού. Ο πονηρός διάβολος το επινόησε, αυτός το έθεσε σε κυκλοφορία μεταξύ των αγγέλων αρχικά, και παρέσυρε ένα μέρος από αυτούς και τους έκανε δαίμονες σε όλα ομοίους του. Αυτός επίσης το εισήγαγε και στον άνθρωπο, ο οποίος και το αποδέχθηκε και έγινε αμαρτωλός και υπάρχει ακόμη και σήμερα το κακό, εφόσον υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι και το αποδέχονται και το ακολουθούν και ζουν κατά τις υπαγορεύσεις του κακού. Δεν είναι, λοιπόν, δημιούργημα του Θεού το κακό, αλλά έργο του πονηρού διαβόλου και του πονηρού ανθρώπου.

Εφόσον δηλαδή ο άνθρωπος με την ελευθερία που έχει να κάνει εκλογή μεταξύ του καλού και του κακού, και με την ελευθερία του αυτή ακούει τις εισηγήσεις και εμπνεύσεις του πονηρού και προτιμά αντί του αγαθού το κακό, γίνεται και αυτός πονηρός και κακός. Πονηρός στα αισθήματα και τη σκέψη, πονηρός και στις ενέργειες και τα έργα του. Έτσι γίνεται και αυτός, ο πονηρός άνθρωπος, αίτιος του κακού και δεν είναι σφάλμα να πούμε πως το κακό, κατά δεύτερο λόγο, μετά από τον εφευρέτη του διάβολο, προέρχεται και από τον πονηρό άνθρωπο που το δέχεται και το εγκολπώνεται. Το κακό, λοιπόν, προέρχεται  από τον πονηρό, τον κακό διάβολο, και από τον πονηρό άνθρωπο. Από το Θεό που είναι άγιος, ποτέ. Λέει και η Αγία Γραφή· «ὁ γὰρ Θεὸς ἀπείραστός ἐστι κακῶν, πειράζει δὲ αὐτὸς οὐδένα. ἕκαστος δὲ (άνθρωπος) πειράζεται (σπρώχνεται ή παρασύρεται στο κακό) ὑπὸ τῆς ἰδίας ἐπιθυμίας ἐξελκόμενος καὶ δελεαζόμενος» (Ιακ. α΄ 13, 14).

Επειδή έχει την πονηρή επιθυμία μέσα του ο καθένας, γι’ αυτό το λόγο κάνει το κακό. Αίτιος, λοιπόν του κακού αυτού, της αμαρτίας, δεν είναι ο Θεός, που είναι άγιος, αλλά ο πονηρός άνθρωπος. Ο Θεός την αμαρτία την μισεί, την αποστρέφεται, ζητά να την εξαλείψει και από τις καρδιές των ανθρώπων και από το πρόσωπο της γης. Και μπορεί βέβαια ο Θεός, αφού μισεί το κακό, να το εξαλείψει μονομιάς και εντελώς. Δεν το κάνει όμως. Γιατί; Διότι έτσι θα εκμηδενίσει την ανθρώπινη θέληση και την ελεύθερη βούληση. Με τη βία και τον εξαναγκασμό αρετή δεν μπορεί να νοηθεί και να σταθεί. «Τό κατά βίαν γινόμενον, οὐ λογικόν, οὐδέ ἀρετή», λέει ο άγιος Δαμασκηνός. Η αρετή είναι αρετή, όταν είναι καρπός και κατόρθωμα της ελεύθερης θέλησης και εργασίας του ανθρώπου. Ο άνθρωπος είναι αυτεξούσιος, ώστε με καλή χρήση του αυτεξουσίου του να παράγει πραγματική αρετή. Και τότε ο άνθρωπος είναι και θαυμαστός και σε Αγγέλους και σε ανθρώπους και κάθε αμοιβής και χάριτος άξιος, άξιος της βασιλείας των ουρανών.

Με όλα τα παραπάνω μπορούμε να εξάγουμε το συμπερασμα πως η Πρόνοια του Θεού δεν αναιρεί σε τίποτα την ελευθερία μας και μάλιστα είναι εκείνο το θεμελιώδες στήριγμα της ίδιας της ελεύθερης βούλησής μας, αφού χωρίς την Πρόνοια του Θεού τίποτα δεν θα είχε αντοχή.

Β´ επιλογή θέματος:

Ο Θεός προνοεί για τη ζωή μας

Τι είναι η θεία Πρόνοια;

Είναι η προέκταση και συμπλήρωση της θείας δημιουργίας. Δηλαδή: Δημιουργία και Πρόνοια είναι ενέργειες του Θεού, οι οποίες αλληλοεξαρτώνται και αλληλοσυμπληρώνονται. Ο Θεός, λέμε, δημιούργησε τον κόσμο, και ο Θεός προνοεί περί του κόσμου. «Ὁ Θεός ἐστιν ὅ τε ποιητὴς καὶ προνοητής». Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο. Πρώτη αλήθεια. Δεύτερη, συνέχεια αυτής. Ο Θεός όρισε νόμους, τους φυσικούς νόμους, για να κυβερνάται ο κόσμος. Και Τρίτη. Ο Θεός δεν άφησε τον κόσμο να προχωρεί και να εξελίσσεται βάσει των φυσικών μόνο νόμων, αλλά στέκει επάνω από το δημιούργημά του, ο σοφός Δημιουργός, και το επιβλέπει, το κατευθύνει και, όποτε χρειάζεται, επεμβαίνει ο ίδιος για να το καθοδηγήσει στην εκπλήρωση των σοφών και υψίστων σκοπών που όρισε γι’ αυτό. Αυτή η συνεχής και άμεση φροντίδα και επίβλεψη του Θεού επί του κόσμου προς πλήρη εκπλήρωση της αποστολής και του προορισμού του ονομάζεται Θεία Πρόνοια, πρόνοια του Θεού για τον κόσμο.

Μα αληθινή ιστορία με θέμα την Πρόνοια του Θεού

Σαν κεραυνός έπεσε το νέο στο σπίτι μας. Η Εταιρεία στην οποία δούλευε χρόνια ο πατέρας καταργεί το δικό του τμήμα! Λόγω οικονομικής κρίσης προβαίνει σε τροποποιήσεις και συρρίκνωση προσωπικού. Κρατάει προς το παρόν τους δυο παλιότερους – ο ένας ο πατέρας – μήπως κάπου βολευτούν.

– Δεν έχουμε κανένα παράπονο από την απόδοση και την παρουσία σας κ. Μακρινέ, του είπε ο Προϊστάμενος. Απεναντίας σας εκτιμούμε ιδιαίτερα. Όμως κατανοήστε μας. Ραγδαίες εξελίξεις μάς αναγκάζουν. Δεν υποσχόμαστε τίποτα. Το πιθανότερο είναι ότι πρέπει να ψάξετε για εργασία κάπου αλλού. Όσο κι αν ο πατέρας εξέθεσε τις οικογενειακές μας ανάγκες, δε φάνηκε ν’ αλλάζει κάτι. Υποαπασχολείται μέχρι να ληφθεί η τελική απόφαση.

Σαν να μην έφτανε αυτή η φουρτούνα συνέβη και το προχθεσινό. Περασμένα μεσάνυχτα. Το σπίτι είχε ησυχάσει κι εγώ παιδευόμουν με τις ασκήσεις Φυσικής. Απρόσκλητος πέρασε από τις χαραμάδες ο έντονος διάλογος των γονιών μου. Παραξενεύτηκα, γιατί δεν το συνηθίζουν. Όσο κι αν θέλησα να αφοσιωθώ στους τύπους, στάθηκε αδύνατο.

– Μα δε βλέπεις ότι τα οικονομικά μας πάνε απ’ το κακό στο χειρότερο; Είναι καιρός για νέες υποχρεώσεις; Ο Δημοσθένης φοιτητής στην επαρχία, δίχως ελπίδα μεταγραφής λόγω σχολής. Η Δέσποινα Γ΄ Λυκείου με φροντιστήρια. Η Κατερίνα μπαίνει στον ίδιο χορό, αφού είναι Λύκειο. Ο Κυριάκος με τα δικά του. Δε βγαίνουμε με τίποτα. Προβληματίζομαι. Σκέψου τα κι αποφάσισε.

– Δεν μπορώ ν’ αποφασίσω τίποτε περισσότερο, Παναγιώτη, απ’ το να περιμένουμε το πέμπτο παιδί μας.

– Κι αν γεννηθεί με πρόβλημα, όπως πιθανολογεί ο γιατρός; Πού το βάζεις αυτό; Πόσο θα αντέξω το βάρος τόσων υποχρεώσεων; Ξεχνάς το πρόβλημα με την καρδιά μου;

– Θα κάνω κι εγώ ό,τι μπορώ. Τα παλιά καινούρια. Και καμιά δουλίτσα, αν βρεθεί.

– Δουλίτσα; Χα χα… Ανεκδοτα λες; Βρες την και πάω κι εγώ. Αδιέξοδο, Άννα. Είμαστε σε αδιέξοδο και δε βοηθάς.

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα. Γονάτισα…

– Θεέ μου, βοήθησέ μας. Φανέρωσέ μας το θέλημά Σου… Δείξε μου τι πρέπει να κάνω, για να συμπαρασταθώ σ’ αυτή τη δύσκολη περίσταση…

Το άλλο πρωί, όπως και τις επόμενες μέρες, οι γονείς μου δεν ήταν αυτοί που ήξερα. Σαν να είχαν φορτωθεί μια δεκαετία πάνω τους ξαφνικά. Αν ζούσε η γιαγιά, η μητέρα του πατέρα μου, πόσο σοφά θα τους συμβούλευε. Θα τους μαλάκωνε. Ο λόγος της είχε δύναμη. Έσταζε χάρη Θεού, γιατί αγαπούσε το Νόμο Του και τον μελετούσε με τις ώρες. Κι ύστερα μας διηγούνταν τα θαύματα, τις παραβολές του Κυρίου και κρεμόμασταν από τα χείλη της.

Το βράδυ, λοιπόν, που έμεινα μόνη στο δωμάτιο, άνοιξα τη δική της Αγία Γραφή. Μας την άφησε ενθύμιο πριν φύγει για τον ουρανό. Συντροφιά μ’ αυτή πέρασε τα περισσότερα χρόνια της ζωής της. Στις σελίδες της σημείωνε με τα μικρά καλλιγραφικά γραμματάκια της από τους αγώνες και τις περιπέτειές της. Γι’ αυτό έχει μεγάλη αξία για μας η Αγία Γραφή της γιαγιάς της Δέσποινας. Είναι οικογενειακό κειμήλιο.

Την άνοιξα από την αρχή και ξεφύλλιζα. Με σταμάτησε στο πρώτο ευαγγέλιο, του Ματθαίου, στο τέλος του έκτου κεφαλαίου, ένα μικρό κιτρινισμένο χαρτάκι καλά στερεωμένο στην ένωση των σελίδων.

«Μαύρη Κατοχή! Πεινάμε. Πρίζεται η κοιλιά μας. Φοβόμαστε μην πεθάνει η μάνα, που περιμένει να γεννήσει μωρό. Όμως βλέπουμε τα πουλιά στον ουρανό… Αφού ο Θεός φροντίζει γι’ αυτά, δε θα φροντίσει για μας περισσότερο; Ριχνόμαστε στην αγκαλιά Σου, Πατέρα, με πίστη κι ελπίδα και περιμένουμε το θαύμα.»

Το χαρτάκι ήταν δίπλα στο απόσπασμα: Ματθ. 6, 26 και εξής: «Εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι ου σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας και ο πατήρ υμών ο ουράνιος τρέφει αυτά· ουχ υμείς μάλλον διαφέρετε αυτών; … Μη ουν μεριμνήσητε λέγοντες· τι φάγωμεν ή τι πίωμεν ή τι περιβαλώμεθα; … ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν», Δηλαδή: «Κοιτάξτε τα πουλιά του ουρανού· δεν σπέρνουν, δεν θερίζουν και δεν αποθηκεύουν τροφή, κι όμως ο ουράνιος Πατέρας σας τα τρέφει. Δεν αξίζετε εσείς πολύ περισσότερο από αυτά; … Γι’ αυτό μην αγωνιάτε λέγοντας: “Τι θα φάμε; Τι θα πιούμε; Τι θα φορέσουμε;” … Να ζητάτε πρώτα τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του, και όλα αυτά θα σας δοθούν επιπλέον.»

Αυτό ήταν! Αυτό χρειάζεται και σε μας τώρα. Να πιστέψουμε στην πρόνοια του Θεού. Το ’λεγε πάντα η γιαγιά: «Ό,τι υπόσχεται ο Θεός μέσα στο λόγο Του, το τηρεί. Από μας θέλει πίστη.» Περίμενα την κατάλληλη ευκαιρία και δεν άργησε. Χθες βράδυ, ζαλισμένη από τη Χημεία, ζήτησα τη βοήθεια του πατέρα. Βλέποντας ότι αργούμε, ήρθε κι η μαμά κοντά μας. Να η ευκαιρία που περίμενα, σκέφτηκα.

– Αυτές τις μέρες με τη στενοχώρια της δουλειάς σου, μπαμπά, πεθύμησα τη γιαγιά τη Δέσποινα. Τι θα μας έλεγε; Και επειδή μας απαντούσε πάντα με τα λόγια του Θεού, άνοιξα την Αγία Γραφή της, να μας μιλήσει ο Θεός. Δείτε πού με σταμάτησε η γιαγιά μ’ αυτό το χαρτάκι της. Διαβάστε…

– Μπαμπά, θυμάσαι τι έγινε μετά; Πώς σώθηκαν; Σίγουρα θα ξέρεις.

– Τι μου θυμίζεις τώρα, Δέσποινα… Μας τα ’λεγε και η μάνα μου και η γιαγιά μου, τα όσα τράβηξαν. Πώς έζησαν. Πώς τους έσωσε ο Θεός.

– Γεννήθηκε το μωρό που λέει εδώ η γιαγιά;

– Ναι. Είναι ο θείος μου ο Δημήτρης. Ο τελευταίος από όλα τα παιδιά.

– Αυτόν που αγαπάμε όλοι τόσο πολύ; Καλό! Ο πιο ταλαιπωρημένος και πιο αγαπητός!

– Σώθηκαν με θαύμα τότε… Τι μου θύμισες, Δέσποινα, απόψε…

– Πάμε για ύπνο τώρα. Αύριο έχει νωρίς εγερτήριο, είπε συγκινημένη η μητέρα.

– Τι μου ’κανε η Χημεία σου απόψε, Δέσποινα… Τι μου ’κανε η γιαγιά… Τι μου ’καναν τα λόγια του Θεού κυρίως…

Επτά μήνες αργότερα κρατούσαμε στην αγκαλιά ένα υγιέστατο αγοράκι.

– Δημήτρη θα το βγάλουμε, είπε ο μπαμπάς. Του θείου μου. Και οι δυο γεννήθηκαν με θαύμα!

Κοντά στη μεγάλη αυτή χαρά ήρθε και η άλλη: η επιτροπή προσωπικού της Εταιρείας τελικά αποφάσισε να κρατήσει τον πατέρα, γιατί «τέτοιοι υπάλληλοι δεν πρέπει να χάνονται», είπε ο Προϊστάμενος. Μάλιστα, στο καινούριο τμήμα που τον τοποθέτησαν, του έδωσαν καλύτερη θέση λόγω αρχαιότητας κι έτσι ήρθε μια μικρή αύξηση στο εισόδημά μας.

Πηγή: https://synathlountes.agonistes.gr/
Ε.Π.

Βλέπω τα πουλιά να πετούν αμέριμνα στον ουρανό και λέω: Για την Πατρική σου αγάπη, Θεέ μου, Σε δοξολογώ και σε ευχαριστώ!

ΠΡΟΣΕΥΧΗ: (Μετά από κάθε συνάντηση) 

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου. Ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου. Γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον. Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν.Καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. Ἀμήν.